"öyle anlar olur ki insanin hayatinda,
kimse anlamaz insani,
en yakin dostlari bile yabanci gelir,
bu gibi zamanlarda ölmeyi istemek icten degildir,
su icmek gibi ister insan ölmeyi bu anlarda,
ama can tatlidir kiyamaz insan canina,
her türlü pisligine ragmen insan birakamaz,
bu kahpe dünyayi.
asklar ve tüm mutluluklar,
yabancidir artik bunlara insan,
biri biter biri baslar ya dertlerin,
ayriliklarin, hasretlerin, özlemlerin,
ve icindeki yanginlarin.
yoktur artik rüyalardaki o güzel sevgili,
ararsin onu ama bulamazsin,
ne yazik ah ne aci bir şey,
giderler arkalarina bile bakmadan.
dostlarin seni hiç aramaz sormaz olur,
hani asla beni birakmaz dedigin sevgilin!
annen, baban hani nerede dostlarin,
bitti bak tüm hâyaller,
hani nerede kaldi o kurdugun güzel düsler.
insan bir garip oluyor iste öylesine,
ve ben bunun adini koyamiyorum,
her ne kadar istesem de... "
Alinti: Hüseyin Ahmetoglu
Evet öyle anlar oluyor insanda iste. Ya o anlar hic bitmezse?
diye düsünüyorum bazen. Ümitsizlige meydan vermeden vazgeciyorum bu düsüncemden.
"Sevgilim" benim sevgili oldugum kadar sevgili bana,
ve insanlar benim istedigim kadar yakin ve uzak bana.
inis-cikislardan ibaret ömrümüzde gördügüm bir mutlak gercek varki
ic dünyam ile barisik ve samimi oldukca, dis dünya ile de muhabbetliyim.
Daha güzel günlere kavusmak dilegiyle
