| Son günlerde çok düşünür oldum, Zor zamanları çabuk atlatır oldum.
,,,,,,İnsan bu su misali kıvrım kıvrım akar ya,,,,,,
Üstadı tekrar andıktan sonra, bu mısralar bana bazı olayları acıkcası bazı insanları hatırlattı,,,
**************************
*
Titreyen mum alevinde kaybolan karanlık, acımasız rüzgarın bağrına sığınmaktan başka bir çaresi kalmamıştı. Çünkü rüzgarda karanlıklarn bir habercisi yani elcisi idi.
Kas katı donmuş buzlar üzerinde yürümeye çalışan moğal insanları gibi karanlık insanlar arasında yaşamaya çalışmak gerçek bir çesaret gerektirirdi. Bazıları da cesarete abtallık desede, karanlıkta kaybolanan kahramalar elbet bilirlerdi bunu ve elbet kimsenin hele bilmeyenin nasiyatına ihtiyaçları yoktu.
Ama bazen hüzünlenmek isteyen bir pervaz gibiydiler. ve bazende fırtınalara meydan okuyan gemiler gibiydiler. Yani senin benim gibi onlarda yiyor ve içiyorlardı. Onlarda sevdalanır ve onlarda sabahlara kadar uykusuz kalırlardı. Ama onların bir tek farkları vardı bizden. İnanmak. Evet inanmak belkide bize yabancı değildi ama inanç onlar olmasa olmayan bir kavramdı. Onlar yaratıldı yanlarıında azme sarılı inançlarınıda bize hediye getirdiler.,
Ama bu hediyeyi beyenmeyenler yada göremeyenler var elbet. Olmuştur da.
Hadiye beyenmek yada beyenmemek kimin haddine ki almadılar.? Bunu kimseler bilmiyor. Ve bilenler de söylemeden aramızdan ayrılıyorlar. İşte bu yüzden bilmekten korkuyorum.
__________________
Bir sen varsın bende, benliğimden içerde
Bir sen kaldın yolumda, adımlarımdan ilerde...
|