Üyelik tarihi: 19.02.2003 Teşekkür etti: 0
2 Teşekkür 2 Mesaja aldı
| CE: Annemi bu Halde Görmeseydim.
| Alıntı: Mesajı yazan Arkadaşımız el-EMIN | | | | | Her zamanki gibi sıradan bir gün zannettiğim bugün, meğerse çok önemli bir günmüş. Birçok sabah, kalkmadığım sabah namazına, ne hikmetse bugün kalktım. İçimde buruk bir sevinç var, ne olduğunu anlayamadım. Sabah kahvaltısından sonra kendime ait işyerime gitmek üzere yola çıktım. Kafamı meşgul eden, sadece işyerinde yapacağım düzenlemelerdi. Kaldırımda ilerlerken bir çift göz beni bir anda geçmişe götürüp içime ürperti saldı. Vücudumu tepeden tırnağa zangır zangır titreten bu bir çift göz, göz demeye kalmadı; fena bir baş dönmesiyle, dilencinin önüne düşüverdim. Dilenci:
"Aman evladım!" dedi. Kolumdan tutup kaldırdı.
"Bir şeyin var mı çocuğum?" dedi.
"Hayır." dedim.
"Bir şeyin var mı çocuğum?" dedi. Ben de:
"Hayır." dedim. Teşekkür edip tam gideceğim sırada:
"Dur evladım, yanıma gel, şöyle otur, otur da bir hasbıhal edelim." dedi. Şaşırmıştım.
Ben hiçbir zaman tanımadığım insanlarla oturup konuşmazdım; ama bu dilenciyle tamı tamına dört saat boyunca oturup, gözümde gözyaşı damlası kalmayana dek hüngür hüngür ağlayarak, bağıra bağıra, hıçkıra hıçkıra hasbıhal ettik.
Kahroldum o an. Benim bittiğim andı. Ömrüm boyunca kendimden bu kadar utanmamıştım. Keşke o an ölüp yerlerin dibine girseydim. Girseydim de anneler gününde annemi bu hâlde görmeseydim.
("Hamdi Kabalcı")
Delikan.net ten alintidir. | | | | | gercekten cok hazin bir öykü.......
aber er soll froh sein. ya hic bulamasaydi annesini! |
|  |