| yazan kalem diyor kagit, kalem ise biliyor eli..
Yusufvari inleyisimin zirvesinde
ilhamlandim bu sefer…
bedenim kursun yiyor gibi titrerken
ve sel gibi akarken gözyaslarim
cig gibi düsüyor yüregime birer birer kelimeler…
yazan kalem diyor kagit
kalem ise biliyor eli…
yüklenemedigim o kadar satirlar var ki,,,
söyleyemedigim o kadar mana ve inkisaf ve tecelli...
tam yakaladim derken birden kaciverir nazli bir sevgili gibi..
yüregimin incinmesine aldirmaz…
gittigi belli ama gidiyorum demez…
gunes gibi parlayan manalar birden bativerir fikir ufkumda…
yazan kalem diyor kagit…
kalem ise biliyor eli…
dag tas ova bayir hepsi yazilmayi bekler gece yarisi…
görünen sanatkar der tabiatperest, hasa ve kella
görünen O´nun sanati derken simdi kalem…
sahlaniver küheylan gibi…
dizginler ise „Benim“ elimde…
yazan kalem diyor kagit…
kalem ise biliyor eli…
__________________
Kin güdenlerin gönlü, sırra mahrem olmaz..
Hafız-ı Şirazî
|