KAPAK DOSYASI

Devlette devamlılık esastır, denilir. Refahyol hükümeti bu devamlılığın bir parçası olarak seçimle işbaşına geldi ve doğal olarak dış politikada bazı açılımlara gitti. Bu çerçevede nüfusu 50 milyonu aşan sekiz Müslüman ülke bir araya getirildi, D-8 kuruldu. D-8’le söz konusu ülkelerin siyasi, ekonomik, kültürel ve sosyal olarak yakınlaşması, işbirliğine gitmesi öngörülüyordu. Anlaşmalar yapıldı, sözler verildi. Refahyol hükümeti, 28 Şubat’taki ‘postmodern’ darbeyle alaşağı edilse bile D-8 artık Refah Partisi’nin veya Milli Görüş’ün değil Türkiye’nin bir projesiydi. Öyle olduğu için Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer geçen sene İran’ın başkenti Tahran’da yapılan D-8 Zirvesi’ne katıldı. Dışişleri Bakanlığı’nda da halihazırda D-8 ile ilgilenen bir masa var. D-8 bazı çevrelerce küçümsense bile Türkiye’nin Cumhuriyet tarihi boyunca sahip olduğu en önemli dış politika araçlarından biriydi.

Geçen hafta D-8’in sekizinci yıldönümüydü. Gelgelelim Refahyol’un devrilmesinden sonra kuruluşa gösterilen ilgi, yapılan toplantılar, alınan kararlar formaliteden öteye gitmedi. Bir ülke öncülüğünü yaptığı ve önemli potansiyele sahip böylesine bir oluşumu atıl durumda bırakır mı? Kolayca feda edebilir mi? Bugünlerde Müslüman ülkelerle ilişkilerin geliştirilmesinden, Türkiye eliyle İslam Konferansı Örgütü’ne işlevsellik kazandırılmasından söz ediliyor. Öyleyse hükümetin D-8’e burun kıvırmasını, uzak durmasını veya görmezden gelmesini neyle açıklayacağız? ABD’nin bölgeye ve Türkiye’ye dayattığı Büyük Ortadoğu Projesi hükümete daha mı cazip geliyor?

İDRİS SARUHAN