| biraz benim karmasik duygularimdan bahs etmissin sanki.
sevgiliye yazilan sayfalarca mektup, bir yigin siir ve her an atan kalp vardi bir zamanlar. sevdigin kalpte hüzün oldu, dokunmak yasak, sevmek yasakti cünkü.
hüznü sevdin bilmeden, hüzün sevgiliyi özlemektir yagmur yagarken yalniz basina evin yolunu tuttugunda. hüzün, ahhhhh ne zaman kavusacagim diye icini cekmek demektir.
hüzün yalnizliktir ayni zamanda. kisin ellerini isitan bir eldivenin olmayisi. yazinda, elini tuttugunda, terletse bile, hosnut kalmaktir.
olmadan hissedebilmektir dilrubanin varligini.
karanlik gecelerde efkarin biriktigi andir...
bende hüznü seviyorum...
hizmet kardes, zaman gectikce, kalbin atisi da degisebilir. etkenleri coktur kalp atislarinin.
belkide kalbine "hüznü" sevdigini unutturmak üzeresin.... |