DelikanForum.NET - Tekil Mesaj gösterimi

hizmet_ · Üyelik tarihi: 06.08.2005

Dede

Ona, birkaç arkadaşla beraber gittiğimiz caminin şadırvanında rastladık. Cuma namazı için abdest hazırlığı yapıyordu.

- Selam-ün aleyküm dede, dedik. Allah kabul etsin.

Selamımızı, tatlı bir tebessümle birlikte aldı. Mutlaka doksan yaşın üzerinde olmalıydı. Bu kadar sevimli ve bu kadar yaşlı bir insanla ilk defa karşılaşıyorduk.
Saçları, göğsüne doğru inen sakallarıyla birleşerek sütbeyaz olmuş, yüz derisi adeta şaffaflaşarak nurdan halelerle çevrelenmişti.

Bizim birşey söylememize fırsat vermeden, yanyana durduğumuz arkadaşların en gencine dönerek :

- Sen hafızsın değil mi ? diye sordu. Değil mi evlad?

- Evet… diye kekeledi bizimki. Nereden anladınız?

- Hafızlar yüzlerinden belli olur, dedi yaşlı adam.

Ve sonra, belki de kerametini gizlemek için devam etti:

- Yani öyle tahmin etmiştim.

Biz, şaşkınlıkla birbirimize bakarken, o ağır ağır abdest aldı ve cübbeye benzeyen uzun ceketini giyip beyaz sarığını bağlarken, bu sefer başka bir arkadaşımıza hitaben:

- Anne ve babalarımız, sebeb-i vücudumuzdur, dedi. Onları razı edemezsek, Cennetin kokusunu bile duyamayız.

Dede bir keramet daha gösteriyordu. Çünkü konuştuğu delikanlı, basit sebepler yüzünden biraz önce annesini gücendirmiş, namaza da onunla barışmadan gelmişti.

Bir pamuğu andıran sakalını sıvazlarken:

- Hele hele annelerimizi, diye devam etti. Anneler var ya anneler…

Yaşlı adamın sesi titremeye başlamış ve henüz sözlerini tamamlayamadan, gözlerinden oluk oluk yaşlar boşanmıştı. Birkaç kere daha "anne" dize mırıldandıktan sonra, küçük çocuklar gibi hıçkırarak ağlamaya başladı.
Annesini hatırlamıştı.

Donmuş gibi ona bakıyor, fakat teselli edecek kelime bulamıyorduk. Ihtiyar adamı öylece bırakıp camiye girdik. Daha sonraki günlerde defalarca aramama rağmen, dedeye bir daha rastlayamadım. Arkadaşlarım da görememişler.
Başka bir yerden mi gelmiş, geçerken mi uğramış bilemiyorum.
Kimbilir, belki de yarım asır öncesinden kaybettiği anacığına gitmiştir.