ledunn

Rahman Rahim Allahin adi ile...
Allaha hamd olsun.
Selam olsun onun secmis oldugu kullarina

Bakalım hengi satırında duygulanacaksınız,Hangi satırında gözleriniz sulanacak ve hangi satırında ağlamaya başlayacaksınız.

ANAM BABAM SANA FEDA OLSUN YA RASULALLAH!

Peygamber Efendimiz gibi, onun dünya ve ahiret arkadaşları olan Ashab-ı Kiram (rıdvanullahi aleyhim) da numune olmuşlardır.

Peygamber Efendimizin yanından bir an olsun ayrılmadan, Ona gelecek bela, bana gelsin düşüncesiyle sadakat ve gayretlerini ispatlamışlardır. Numune olması için bunlardan sadece bir tanesini nakledelim:

Hz. Hamzanın yeni müslüman olduğu günlerde idi. O sırada Peygamberimizin yanında, otuz sekiz veya otuz dokuz Sahabİ bulunuyordu.

Hz. Ebu Bekir, Peygamberimizin, müslümanlarla birlikte Mescid-i Harama gidip, herkesi İslamiyete davet ve teşvik etmesi için ısrar ediyordu. Bunun üzerine Peygamberimiz ve yanındakiler, hep beraber Dar-ı Erkamdan ayrılıp, Kabeye doğru yöneldiler.

Hz. Ebu Bekir, ayağa kalkıp, Allaha ve Rasulüllaha inanmaya davet edince, müşrikler, onun ve diğer müslümanların üzerlerine yürüyüp dövmeye başladılar. Hz. Ebu Bekiri döve döve yere düşürüp çiğnediler.

Hele, fasık Utbe b. Rebia, Hz. Ebu Bekirin karnının üzerine çıkıp çiğnedi, demirli ayakkabılarıyla, yüzünü tekmeledi ve şişirdi. Hz. Ebu Bekirin yüzünde burnu belirsiz oldu.

Hz. Ebu Bekirin kabilesi olan Teymoğulları, gelip yetişince, müşrikler, uzaklaştılar.

Teymoğulları, Hz. Ebu Bekri, baygın bir halde, bir örtünün içine sararak evine götürdüler. Kendisinin öleceğine kanaat getirmişlerdi. Onu saatlerce konuşturmak için çalıştılar.

Günün bitimine doğru ayılma belirtileri göstermiş ve söylediği ilk söz şu olmuştu: Rasulüllah, Rasulüllah nerede, şimdi ne haldedir?

Hz. Ebu Bekirin annesi Ümmül Hayr, kendisine, bir şeyler yiyip-içmek isteyip, istemediğini sordu. Ebu Bekir (r.a.) tekrarladı: Rasulüllah (s.a.v.)nerede, ne haldedir?

Annesi ne kadar ısrar ettiyse de O: Allaha yemin ederim ki Rasulüllaha gitmedikçe, ne bir yiyecek tadarım, ne de bir içecek, içerim! diyordu.

Sonunda ortalık sakinleşip, halk, evlerine çekildikten sonra, Annesi ve Ümmü Cemil, koltuklarına girerek, Hz. Ebu Bekiri Peygamber Efendimizin yanına götürdüler.

Ebu Bekir (r.a.), Peygamberimizi, görür görmez, kendini, alemlere rahmet olarak gönderilen Peygamber Efendimizin kucağına bırakıp, onu öpmeye başladı. Hz. Ebu Bekir (r.a.)in ilk sözü şu oldu: Anam, babam sana feda olsun ya Rasulallah Orada, bulunan müslümanlar da Hz. Ebu Bekire sarıldılar.