Hz. Ebu Hüreyre (ra) anlatıyor. “Kendisi ağaç dikerken yanına Rasûlullah (sas) uğrar ve: “Ey Ebu Hüreyre! Şu diktiğin nedir?” der. “Kendim için bir fidan dikiyorum.” cevabını verir. Aleyhissalatü vesselam,
“Sana, senin için daha hayırlı bir dikilecek fidan göstereyim mi?” buyurur. Ebu Hüreyre, “Göster, ey Allah’ın Resülü!” der. Bunun üzerine sallallahu aleyhi ve sellem: “Sübhanallahi velhamdülillahi ve la ilahe illallahu vallahu ekber (Allah bütün noksan sıfatlardan münezzehtir, bütün hamdler ona mahsustur. Allah’tan başka ilah yoktur. Allah en büyüktür) de! Bunu söylersen her bir kelimesi için sana cennette bir ağaç dikilir.”
Bir başka rivayette de İbni Mes’ud (ra) anlatıyor: “(sas) buyurdular ki: Miraç sırasında Hz. İbrahim’le karşılaştım. Bana:
Ey Muhammed! Ümmetine benden selam söyle ve haber ver ki, cennetin toprağı temiz, suyu tatlıdır. Burası (suyu tutacak şekilde) düz ve boştur. Oraya atılacak tohum da sübhanallahi, velhamdülillahi ve la ilahe illallahu vallahu vallahü ekber cümlesidir. (Tirmizi: Daavat, 60).
Evet dünya, ahiretin tarlası hükmündedir. Buraya neyi ekersek orada onu biçeriz. İnsanoğlu fani hayat olan dünya için var gücüyle çalışıyor, çabalıyor, ısrarla mal mülk yığıyor. Yetmiyor; evler, konaklar, arabalar, yatlar, katlar satın alıyor. Paralar bankalara yatırılıyor, daha da kâfi gelmiyormuş gibi faize başvuruluyor... “İnsanoğlunun gözünü ancak toprak doyurur.” buyuran İki Cihan Serveri ne güzel beyan etmiş.
Fıtrat rahata, rehavete, bol maişete meftundur. Lakin unutulmamalıdır ki, bu dünyanın ötesi de vardır. Hele hele cennet gibi ebedi güllük gülistanlık bir hayat bizi beklerken zail olacak nimetlere gönül bağlamak beyhudedir.