Bir müslüman icin sehid olmak, en büyük gayelerden biridir. Bu gayeyi icinde tasimayan müslümana
Allah hidayet versin. Tasiyanida
Allah muradina erdirsin. Cünkü, müslüman en cok sevdigi bedenini dünayayi elinin tersi ile iterek tek
Allah icin feda ediyor. Yani sehid en büyük asik, sehadet en büyük asktir. Peygamberimiz:“Sehid öldürülmesinin acisini, ancak pire istirmasi kadar duyar.“ Öyle ise daha neyi bekliyoruz. Demek bir yerlerde takanakligimiz var. Mesela, Allah’a sirk kosan bir devlet icin ölmek sehidlik degildir. Olsa olsa bir halk kahramani olur. Televizyonlarda sahit oluyoruz. Bir cok irakli asker:”Saddam icin canimiz feda olsun.”diyebiliyor. Bunuda cihad yapmak saniyor. Rahman olan
Allah insanlara zulüm edenlere engel olamazmi. Süphesiz, olabilir. Insanlik imtihandan geciyor. Demekki burada imtihandan gecen sadece irak halki degil. Senin de dedigin gibi bizler bu zulme engel olabilmek icin ne yapa biliyoruz. Cok sevdigimiz canimizi veremiyoruz, bari ikinci cok sevdigimiz malimizla cihad edebiliyormuyuz. Bir sabah ise ciktigimizda „Allah’im bu günkü kazancimi Senin yoluna feda ediyorum.“diye söz verebiliyormuyuz. Iste o gün Azrail canimizi almaya gelirse, al sana sehidlik. Daha neyi bekliyoruz. Ben diyorumki:”Bu yolda azimli olan bir müslüman en azindan bir sivrisinek misali, zalimi istirdigi zaman o zalim bu aciyi hissetmeli. Yoksa sadece karinca gibi ezilirsek, zalimler farkina bile varmaz. Onun icin müslümanlar artik birbirine karsi cihad etmeyi birakip, Allah’in ipine simsiki tavizsiz sarilip, güclerini gerektigi yerde birlestirip, O’nun bizlerden bekledigi sekilde hareket etmelidir. Müslümanlar yönetilen degil, yönetici olmalidirlar. Ayrica bu is sadece dua ile olsaydi, Peygamberimiz niye savasti. O insanin hayatini örnek almamiz lazim.”