Asam (sağır) lâkabını Hâtem’e şu münasebetle taktılar:
Zayıf, dertli, perişan bir kadınla konuşuyordu. Kadın, derdini yana yakıla anlatırken; o heyecan içinde, çok çirkin bir ses duyuldu. Kadın mum gibi eridi, ezildi, bitti, mahvoldu. Öldürücü bir sükût... Şeyh, bir heykelden daha hissiz muazzam bir vakarla kadına baktı:
- Söylediklerinizi duymuyorum, çok ağır işitiyorum yüksek sesle konuşunuz, bağırınız! Ben sağırım!
Suçunun gizli kaldığını anlayan zayıf, dertli, perişan kadın bir anda sanki yeniden hayata döndü.
Hiçbir milletin edebinde misli görülmemiş derecede bu hârikalar hârikası incelik ona “Asam” (sağır) lâkabını taktırdı. İşte gerçek İslâm zarafet ve ahlâkı...
Biri ondan nasihat istedi ve aldı:
- İsyan edeceğin zaman öyle bir yerde et ki,
Allah onu görmesin!..