| ve insan...
Öyle işte!...
Yelken açtığında gün karanlığa,yorgun,
ayazlarla flörtteyken çapkın gece,
yıldızlar üşürken göklerinde mavi mavi,
kader yazdı usul usul,mağrurca
ve başladı bu hikaye…
İnsan,bir insanı sevdi…
Öyle işte!...
Kalbini öğrendi önce,
bir bakışla sol yanında çırpınırdı hani delicesine,
ılık ılık içinde akardı kanı.
Ama gönüle eremedi aklı,
neydi,nasıldı,nerede yaşardı?
Nasıl saklardı sevgiyi,nasıl beslerdi,esirgerdi?
Kime,söküp yüreğini ölümle sunar,
‘’al işte,ben seni seviyorum’’ derdi?
İnsan,bir insanı sevdi…
Öyle işte!...
Böyle başladı bir bilinmeyen zamanda bu hikaye.
İnsan,bir insanı sevdi.
Zaman anlam kazandı,acıya değer biçildi.
Anlamı oldu gözyaşlarının,
gecelerin sıcaklığı keşfedildi.
Yalnızlıklar çıktı geldi uzak diyarlardan,
düşüncelerin devranı oldu devran.
Güneş bir başka güzel doğar oldu güne,
dalgalar bir başka güzel dövdü sahili.
Kuşlar bir başka süzüldü semada,
rüzgar bir tatlı esti.
Ne hoştu yaşamak o zaman,
ne kutsaldı yar için alınan nefes.
Öyle işte!
Böyle başladı ,sonu acı bu hikaye.
İnsan,bir insanı sevdi.
Kelimeler hüzünden elbiseler giyindi
ve insan bir insanı sevdi
delice geldi bazen, bazen kaçınılmaz bir son ,
hayallerde yüzdürdü o boş yelkeni.
kanadı kırık kuşlar misali
çırpındı durdu çılgınca uçmayı istedi.
ve insan bir insanı sevdi...
Bu bir sonmuydu ,ilkmiydi aldığı her nefes,
insan nefese muhtaç!neydi aşkın ettiği!
solukmuydu ,sesmiydi, ekmeğe muhtaca
karnı doyar mı insanın tutsak olunca aşka!
ve insan bir insanı sevdi...
şımartılmamış sevgiydi içinde beslediği,
kah hayallerle kah hüzünlere bürünüp gizlediği,
adına şiirler yazılar yazdığı,uğruna ölmeği göze aldığı,sevgdiği...
dallarına hiç bir kuşun bile konmaya cesaret edemediği,karla kaplı ağaçlarla uzayıp giden yolları
uğruna katettiği...
ve insan bir insanı sevdi.
Ete kemiğe bürünmesin istedi sevgisi
hayallerde kalanı ruh vechiyle istedi
bizim ki hep farklıydı dedi...
insan bir insanı sevdi...
cennet müjdesi...
ötelerin özlemi.
ve insan bir insanı sevdi.
("*"&"!....!") |