| İnsan bu...
İnsan bu…. Sevdası uğruna sevgileri bahanelerle kovalayan… Vefa gösteriyorken dibine kadar, dipsizliğe bir anda terk edilen…..ve adı karanlık kuyulardaki Yusuf konan…..
İnsan bu…. Emeğini sevgisine kaftan diye dikmiş ve çıkarıp önüne hesap diye asla açmamış…. Ama doya doya kalbini açmış, doya doya günahlara dalmış……. Gözlerini gözlerine dikmiş usanmadan ve puslanmadan bozuk ışığın altında gözleri…. Uslanmadan ümitleri……bakmış bakmış, ne görmüş ne bulmuş gizli ihanetin pençelerini……seyreylemiş mazi-müstakbel gibi pembe düşlerini……..
İnsan bu, her şeyi yapar….. hem yaşar hem yaşatır, yaşarır, yine de yaşatır……. Haberi yokmuş gibi tüm keyifsizliğinden, keyifli günlerin yeminini verir…. Sevdası uğruna………. Koynundaki kara dikenin acısına rağmen………….hem kanar hem yaşatır…….Çünkü insan bu…. o her yerde yaşar…….
Vefasız sevdaya, gizli gizli kanayan bir yaradan daha güzel ne verebilir………………….
Sen de böyle yaparsan………………
İnsansın,,,,,,, yaparsın………..
İnsanım,,,,,,, midem ağrır, uykum kaçar, canım sıkılır, moralim bozulur……………… midem bulanır sonunda ucuz sevdalardan……… çalışıp kazanır, pahalısını alırım… Bir gecekonduya konan yüreğimi saraylarda yaşatırım…. Bayat aşın lezzetini, billur lokmada tadarım…. Senin günübirlik vaadlerini, ezelden ebede yayarım….
Ama insanım……… an o ki yine senin vefasızlığına kanarım……… |