| gölge...
Romanlarda mahfuzdu yüzün
Müstehzi bir tebessüm diye yazardı
Duymazdım
Çocuktum denizi özlerdim upuzun
İncecik dudaklarım
sevdaya hayalden bir duman salardı
Müstehzi’yi sorardım
Kimse bilmezdi
Tenhasına dokunurdum sonsuzun
Gözlerimden yalnızlığım sızardı
Ümmiydim
Aşka lal
Belledim lakin
Tebessümde okunurmuş hüzün
Uyuduğumda ölüydüm
Hep uyanıkken görürdüm düşlerimi
İki boyutlu ve yarı saydam
Bir gölgeyim şimdi
Billurdan
Sen kaç yaşında gizlendin romanlara
Ben neden hiç büyümedim de
Dokunduğum tenhalara gömüldüm
Akbabalar ırgalar ruhumu aşikar
Çürüyen bir ruh ile neyleyim şimdi
Senin düşlerine uyumak için ölürdüm
Sessiz giderdin
Ardın sıra götürürdün düşlerimi
Yutkunurdum seni soranlara
Aşka lal
Sıkardım dişlerimi
Kimse aldırmazdı
Ölüydüm
Bütün düşlerim ölüme dair
Bila kayd-ı şart egemenmişim ruhuma bedenime
Öyle dediydi şair
Azaldıkça çoğalırmışım
Katıksız sancılarım varmış
Vesaire vesair
Sancıların annesiydim oysa
Titrek ellerimle müşfik
Her gün yeni sancılara doğurgan
Egemenliğim bedenimin bendesi
Yanılmış şair
Ve katıksız Sancıları ruhumun
Aziz peygamberin dualarıydı
İçimi esir eden özgürlüğe
Ve özgürlüğünde ölen
Düşlere ölen içimi
Sonra dipdiri sancılara uyanan
Sitemsiz uyanan
Sineme saplanan düşlerle
Bir yaraya düşen gönüldüm
Bir sevdaya sürüldüm
Bir rüyaya gömüldüm
Parçalandım bölündüm
Aşka lal idim
İzbesinde mutlu düşlerin
Bir metruk kalptim
Acı ile büyüdüm
Bilmediler
Ölüydüm
(alıntı) |