| Tavuk-Darı ve Abdullah Gül
Cumhuriyet tarihinin en meşhur psikyatristi (deli doktoru) Mazhar Osman Usman'dan hikâye ederler:
Halkalı civarında adamın biri tavuklarda kafayı bozmuş. Bahçeye her çıktığında tavukları gördüğünde saklanacak yer arar, ya ağaca tırmanır veya eve geri kaçarmış. Geri dönüp baksa tavukların kendisinden kaçtığını görecek ama ardına bile bakmadan kaçarmış.
Deliyi Mazhar Osman'a getirirler.
Teşhis sonucunda delinin kendini darı tanesi sandığı ve tavuklardan bundan dolayı kaçtığı anlaşılır.
Ve hastaya günlerce “Sen darı değilsin!” telkini yapılır, tedavi edilir.
Ardından artık iyileşmiş olduğu düşünülerek sınanmaya karar verilir.
Mazhar Osman muayenehanesinde hastasıyla konuşurken içeri bir tavuk bırakılır. Ama hasta, tavuğu görür görmez telaşla doktorun masasına sıçrar.
Mazhar Osman hastasına hayretle sorar niye saklandığını. Cevap umutsuzdur:
"Ben darı olmadığımı biliyorum ama ya tavuk bilmiyorsa."
Her insanda deliliğin sekiz alametinden birinin olduğunu söylerler.
Belki daha doğrusu her sekiz insandan birinin deli olduğudur.
Tabi deli deyince her delinin kafasına çanak geçirip masada dans eden türünden olduğunu düşünmeyelim.
Bir tür paranoyadır da delilik. Ve maalesef oldukça yaygındır.
Bu hastalığın en çağdaş(!) türü 1980'ler sonrasında ortaya çıktı.
Bunlar kendilerini darı, karşıdan türbanlı veya başörtülü bir kadın gördüklerinde onları da kendilerini yemek üzere hamle yapan tavuk sanıyorlar.
Oysaki bugüne kadar herhangi bir insana saldıran veya insan haklarını çiğneyen veya türban takmama özgürlüğüne tecavüz eden bir başı örtülü kadına rastlanmadı(!)
Bilakis türbanlı ve türbansız öğrenciler pekâlâ birbirleriyle barış içinde yaşıyorlar ve birbirlerinden rahatsız olmuyorlar. Rahatsız olanlar hariçten laiklik(!) okuyanlar.
İnsan bu dünyaya bir kere gelir, istediği gibi giyinir ve giyinmeli.
İster dekolteyle dans eder, isterse türbanla namaz kılar.
Ama Türkiye'de bir kesim var ki uzaktan türbanlı birini gördüğünde kırmızı görmüş boğaya dönüşmekte, saldırıya geçmekte veya kendini darı sanan 'deli' gibi kaçmakta.
“Kamusal alan” saçmalığı da tavuk sanılan türbanlıların, delilerin bulunduğu ortamda bulunmaması çabası ve bahanesi.
Gelelim konumuza:
Cumhurbaşkanlığına aday olan şahıs: Abdullah Gül.
Abdullah Gül'ün cumhurbaşkanlığı görevi için yetersiz olduğunu söyleyebilen kimse var mı? Yok!
Yıllardır dış işleri bakanlığı yapan bir insan, formaliteden ibaret bir cumhurbaşkanlığını mı yapamayacak? Yok!
Peki, Abdullah Gül türban mı takıyor? Yok!
Engel ne?
Hanımının türbanı.
Cumhurbaşkanının hanımı türban takıyor diye, başı açık kadınlara türban zorunluluğu mu gelecek? Yok!
Cumhurbaşkanlığı görevini, hanımının 1 metrekare türbanı mı sabote edecek? Yok!
Hanımı türban takınca Abdullah Gül görevini mi savsaklayacak? Yok!
Semra Sezer'in başı açık diye Ahmet Necdet Sezer daha mı iyi görev yaptı? Yok!
İşin ötesi ne? Sadece Tavuk ve darı hikâyesi.
Peki, şimdi ne olacak veya olmalı?
Ankara egemenleri arasında, -sivil veya değil- üst bürokrat arasında türban karşıtı yüzde 80 ise, bir referandum yapılsa ve halka sorulsa türbana serbestiyet tanıma oranı yüzde 80'den aşağı düşmeyecektir.
Ama sesleri yüksek çıkan bir avuç "azgın azınlık" Abdullah Gül'ü bahane edip, bu ülkenin geleceğini karartma gözü karalığında ise, toplumun sağduyulu ve aklı başında insanlarına düşen; kendilerini darı, türbanlıları tavuk gören delilere boğuşup ülkeye zaman kaybettirmektense onların rahatsızlıklarını hoş görmek, deliliklerini azdırmamaktır.
Delilere normalmiş gibi davranmak da bir erdemdir ve halk bu olgunluğu anlayacaktır.
Sonuçta “mahallenin delisi” de artık “Hanya'yı Konya'yı” ufak ufak anlamaya başlamıştır.
Türkiye mutlaka bir gün insanların değer ve çağdaşlığının kıyafetle değil, beynin içi ve aklın mükemmelliği ile ölçüldüğü bir “çağdaş uygarlık düzeyi”ne erişecektir.
__________________
Ağlayarak uyumuş yağmur olmuşum rüyamda bana hasret bi çöl için... |