Prof. Dr. M. Es’ad Coşan’dan:
- Bizim Erzincanlı fakir bir komşumuz vardı, İstanbul’da. Hanımı da, kendisi de Allahu a’lem evliyadan idi. Sessiz, sedasız. Ayağına bir hastalık isabet ettiği için, birini kesmişlerdi. Ama, ayağının kesilmesi, yüzünden tebessümü kesememişti. Çünkü inancı kuvvetliydi. Kaderden diyor, hastalığına da, her şeyine de rıza gösteriyordu. Hanımı anlatıyor:
- Vefatı anında, çok şiddetli nefes alıp veriyor. Alnı boncuk boncuk terlemiş. Kan ter içinde âdeta. Tabiî vefalı hanımı, Müslüman zevce, başında bezle alnını siliyor.Şefkatle sormuş bir ara beyine:
- Efendi, çok mu acı çekiyorsun, niye böyle nefes nefesesin?:
“Ne acı çekmesi! demiş adam. Hocaefendimizle hac yapıyoruz da, bu topal ayağımla arkasından koşacağım da yetişeceğim diye uğraşıyorum. Bu yüzden nefes nefeseyim!”
Allah, nasıl alıyor salih bir kulunun ruhunu. Hacda tavaf eder gibi. Vefat telaşını, hacda hocasına yetişme telaşı olarak gösteriyor. (Yeni Dönemde Yeni Görevler, 132)