güzel bir yazi.
Allah razi olsun. insanimiz (aile icinde) genelde sevgi ve güzelliklere yönelik duygularini gizliyor...
kaba kuvvet veya hirs/ öfke iceren sözlere gelince, rahatlikla sarf edebiliyoruz. nedense?....hani "aman söyleyeyim de icim de kalmasin" hesabi.
bu düsünceyle söylenen her söz hatali ve kirici olmaya mahkumdur.....cünkü kendinden yola cikarak sarf edilmis sözlerdir.....
Bazan bir arayis icerisine gireriz de kendimizi bulamayiz ya......ne düsünecegimizi veya nasil davranacagimizi kestiremeyiz ya.... biri bir tavsiye de bulunsa da uysam diye düsünürüz ya....ama konusmayiz, sormayiz, neden?
-rajona mi ters desem...bilmem....
islam dini bize her seyin; sevmenin kizmanin kavga etmenin ....ölcüsünü ögretmistir.......
her zaman derim ve yine diyorum: dertte biziz derman da biziz. derdimizi dinlemekten dermani dinlemiyoruz bile......halet-i ruhiyemizle etrafimiza sIkInti saciyoruz, farkinda bile olmuyoruz........
sonra etraftakilere "sen neden böyle asik suratlisin veya hüzünlü müsün? " diye soruyoruz......
halbuki onda gördügümüz, kendimizin aks´idir......kendimizde olmayani baskasinda göremeyiz zaten....kendimizde olani da görmeyiz fakat baskasinda görünce taniriz......(hadisi serife dayanir)
sel ve dua ile