itimat

Evlenecek çağda kız veya erkek evlât sahiplerinin daha önce—sehven, gaflet eseri olarak ya da geleceği düşünmeyerek—yaptıkları yeminleri ölçü almaları ve buna göre karar vermeleri doğru olmaz.

Ölçü; düşünmeden yapılmış bir yemin değil, sünnet-i seniyyedir. Eğer kızımızı veya oğlumuzu evlendireceğimiz aday sünnet ölçüleri çerçevesinde içimize siniyorsa, daha önce yaptığımız yemini bozup bedeline katlanmak bizim için zarûret halini alır. Bunda bir sakınca yoktur. Yeminin kefâreti ödenir ve çocukların evlilikleri sünnet-i seniyye çerçevesinde onaylanır.
Esasen hangi konu olursa olsun; geleceğe dönük yemin ederek kendimizi bağlamak, makbul bir davranış değildir. Hatâ eseri yaptığımız yeminler hayırlı işlere engel oluyorsa, yeminin kefâretini ödeyerek yemini engel olmaktan derhal çıkarmalıdır.

Evlilik konusunda evlâtla ebeveynin, saygı, sevgi, akl-ı selim, baştan geçen tecrübeler ve elde edilen bilgiler çerçevesinde, birer arkadaş gibi, karşılıklı güven ortamında, oturup konuşarak karar vermeleri en sağlıklı yoldur. Bu görüşmelerde ebeveynin ileri sürdüğü gerekçeleri evlâtlar dikkate almalılar, evlâtların ön gördüğü tercihleri de ebeveyn dikkate almalı ve her iki taraf da acele etmeden yeterli süre içinde düşünüp karar vermeliler.

Her bir taraf, diğer tarafın da haklı olabileceğini asla aklından çıkarmamalı, kendi düşüncesinde ısrar etmekten kaçınmalı ve bir ortak çözümde buluşmaya gayret göstermelidir. Sünnet olan budur.

__________________
GELDİĞİN ZAMAN BOŞLUK DOLDURAN DEĞİL,
GİTTİĞİN ZAMAN YERİ DOLDURULAMAYAN OL

itimat

sakız çiğner gibi yemin etmeyin...

__________________
GELDİĞİN ZAMAN BOŞLUK DOLDURAN DEĞİL,
GİTTİĞİN ZAMAN YERİ DOLDURULAMAYAN OL

firdevscann

konu icin tesekkür ederim itimat hocam
selam ve dua ile

itimat

bılmukabele firdevscan...

__________________
GELDİĞİN ZAMAN BOŞLUK DOLDURAN DEĞİL,
GİTTİĞİN ZAMAN YERİ DOLDURULAMAYAN OL

sisterE

yemin den ziyade..hic bir zaman büyük konusmamak gerekir (yeminsiz dahil)..
*neyi yorumladiysa basina gelmis smiley..*
ciddiyim ya..misal onalti onyedi yaslarindayim..evliyim anne degilim..
eltimde misafirim..bir gelin geldi..yaninda 2-3 yaslarinda cocugu..
neyse biraz oturdu etti...bu cocuk basladi -uyku saati geldi- piskopat gibi annesinin etegine vs sarilmaya bagirmaya cagirmaya kendini yerden yerlere atmaya vs..dedim "ya bu ne...bu benim cocugum olsa herhalde duvara carparim" yaaa..senmisin bunu diyen..aradan gecti bir dört yil daha..ve "faturasini" aldik...dogduktan sonra en az bir yil boyu her onbes dakikada bir uyanan..uyku nedir unutturan bir bebegimiz oldu elhamdülillah..cani sagolsun yavrunun da...o gün orada sarfettigim sözü daha cooook hatirladim ben ..

__________________
Hayat yasandigi kadardir. Ötesi ya hatiralarda bir iz, ya da hayallerde bir umuttur.