Salah ad-Din

Tebbet Suresi’nden Dersler ve Öğütler...


Hakka karşı gelmenin cezası

„Elleri kurusun Ebu Leheb’in ve kurudu da! Ona ne malı ne de kazandığı fayda vermedi. O alevli bir ateşe girecek (yaslanacak)tır. Karısı da onun hamalı olarak. Boynunda bükülmüş bir ip olduğu halde!“ (Tebbet, 1-5)

Tebbet Suresi Mekke’de nazil oldu, beş ayettir.

Sure, Ebu Leheb ve karısının, Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’e amansız düşman oluşlarını, buna karşılık dünyevî ve uhrevî akibetlerini gözler önüne seriyor.

Peygamberimiz’in (s.a.v.) tebliğ vazifelerini engellemeye çalışan Ebu Leheb’in (Abdul-Uzza) bütün çabası ve gayretinin boşa olduğu, üstelik „Alevli Ateş“den başka hiç bir şeyin eline geçmediği bu surede vurgulanmaktadır.

Bundan dolayıdır ki, kendisine Ebu Leheb denmiştir. Zira Leheb, cehennemin alevli ateşi anlamındadır. Ebu Leheb de, „Alevli ateşin babası“ olmuş oluyor.

Ebu Leheb ve karısı Ümmü Cemil’in, Peygamberimiz’e karşı başlattıkları „Hakkı susturma kampanyası“na karşılık, Allah (c.c.)’ın Peygamber’ini müdafaa ve muhafaza edişini sure izah ediyor.

Yine bu surede, müşrik erkek ve kadınların, hakikatı susturmak, tebliğin önüne geçmek için birbirlerine yardımcı olduklarının örneği sunuluyor.

Öte yandan günümüzde İslam’ı tebliğ ile vazifeli müslümanların, Ebu Leheb ve karısının hile ve desiselerine karşı korunan Peygamber (s.a.v.) gibi, aynı yardım ve koruma altında olduklarına bu surede işaretler vardır. Bu kısa surede, mübelliğlere ümit dolu mesajlar veriliyor.

Ebu Leheb ve karısına hazırlanan ceza ve akibet, dünyadaki yaşayış tarzlarına göre veriliyor: Peygamber’e „Tebbet“ diyen Ebu Leheb’e „Tebbet“ diye karşılık veriliyor. Yine sobasını yakmak için odun toplayan Ümmü Cemil’in ahiretteki cezası, sırtında odunla cehenneme girmektir.



Mübelliğcilerin korunmasının yanında, surenin akışında ve sonunda, hakikatin karşısında duranlara, aynı akibet ve ceza ile uyarı ve ikazda bulunuluyor. Yani, sure her ne kadar hususi ise de, günümüz Ebu Leheb’lerini de içine alır.


Nüzul Sebebi:

Rivayete göre Peygamberimiz’e (s.a.v.) açık açık tebliğ etmesi emri geldiğinde, Safa tepesine çıkarak: „Ey Haşim Oğulları, ey Kureyşli’ler!“ diye çağrıda bulundu. Mekke ahalisi merak içinde, Peygamber’in (s.a.v.) çağrısına kulak vererek, Safa tepesinin etrafında toplandı. Peygamber (s.a.v.) onlara, „Hayırlı sabahlar!“ diye seslendi ve

„Ben size yarın ve öbür gün karşınıza düşman çıkacaktır desem, beni tasdik eder misiniz?“ diye sordu. Onlar da „Evet!“ dediler. Peygamberimiz (s.a.v.) bunun üzerine „Ben sizi şiddetli bir azaba karşı uyarıyorum!“ der demez Ebu Leheb „Bizi bunun için mi topladın? Elin kurusun!“ dedi, bunun üzerine bu sure nazil oldu.


Tefsir ve Tahlil:

„Elleri kurusun Ebu Leheb’in ve kurudu da!“

„Tebbe“: Kurusun, kahrolsun, yok olsun manalarına gelmektedir. Ayetin başındaki „Tebbe“ istek, emir ve bedduadır. Sonundaki ise bu isteğin kesinleşmesini, kesinleştiğini anlatır, yani haber için gelmiştir. „İki eli kurusun, kahrolsun ve yok olsun, Ebu Leheb!“ ayetin sonunda bu fiil istek hemen tasdik ediliyor ve „Ve kurudu da, kahroldu da, yok oldu da!“ haberi veriliyor.

Bu ayette, Peygamber (s.a.v.) tebliğ görevinde destekleniyor, korunuyor.

Yine bu ayette, „Ebu Leheb“ tanındığı gibi ismen anılıyor. Çünkü bunun bir çok sebepleri var: Her şeyden evvel Peygamberimiz’in amcası, bunun yanında Onun ilk davetine karşı çıkan ilk insan, Peygamberimiz’e karşı Kureyşli’lerle anlaşan ilk insan, ömrü boyunca Peygamberimiz’e zulüm ve cefa çektiren insan, Peygamberimiz’e oğlu öldüğünde „Ebter“ diyen insan...

Yine Peygamber’in iki kızı Rukiye ve Ümmü Gülsüm onun iki oğluyla nişanlıydı, fakat Ebu Leheb, Peygamber’i üzmek maksadıyla onları boşattıran insan!..

Tüm bu çirkin vasıfları üzerinde taşıdığı için ibret-i âlem olarak ismi zikredilmiş olabilir.

„Ona malı ve kazandığı fayda vermedi!“ Abdullah b. Mesud’dan rivayet edilen bu hadis bu ayeti açıklamaktadır. Şöyle ki: Resulullah (s.a.v.) kavmini imana çağırdığı zaman Ebu Leheb „Eğer kardeşimin oğlunun söylediği gerçek ise, ben kıyamet günü malımı ve çocuğumu vererek sizi azaptan kurtarırım!“ demişti.

Bunun üzerine Allahü Teala „Malı ve kazandığı ona fayda vermedi!“ ayetini indirmiştir, buyurulmuştur.

Çünkü iki eli kurumuş ve helak olmuştu. Malı da onu kurtaramamıştı ve yok olmasını engelleyememişti. Bu dünyadaki cezası... Ahiretteki cezasını sonraki ayet açıklıyor:

„Alevli ateşe girecektir!“

Ayet-i kerime ateşin alevli olduğunu hatırlatarak, onu alev alev yakacağını gözler önünde canlandırmaktadır.

„Karısı da odun taşıyarak!“ Karısı Ümmü Cemil, Kureyşli kadınların önde gelenlerindendi. Asıl adı Erva binti Harb’tır. Küfründe, inad ve inkârında Ebu Leheb’e yardım ederdi. Bu sebeple kıyamet günü de cehennem azabında ona yardımcı olacaktır.

Bunun için Allahü Teala, „Boynunda bükülmüş bir ip olduğu halde!“ buyuruyor. Daha çok yanması için odun taşıyıp kocasının üstüne atacaktır. O bunun için hazırlanmış, boynunda bükülmüş bir ip olduğu halde bu görevi yapacaktır. Zira bu kadın dünyada iken Peygamber’in yoluna çalılar, dikenler atıyordu, O mübarek insana eziyet etmek için. Böylece verilen ceza yapılan işin cinsinden olmaktadır.

„Tebbet“ (Leheb) Suresi nazil olduğunda, Ümmü Cemil, Kâbe’de Ebu Bekir’le oturan Resulullah’ın yanına geliyordu. Hz. Ebu Bekir, Resulullah’a „Bir kenara çekilsen de seni rahatsız etmese!“ dedi. Bunun üzerine Hz. Peygamber, „Şüphesiz ki onunla benim arama Allahü Teala bir engel koyacaktır!“ buyurdu.

Ümmü Cemil „Ey Ebu Bekir, arkadaşın bizi hicvetmiş!“ Bunun üzerine Hz. Ebu Bekir, „Hayır, Kâbe’nin Rabb’ine andolsun ki, o şiir söylemez, ağzından böyle bir şey çıkmaz!“ Kadın dönüp gidince Hz. Ebu Bekir „Seni görmedi mi?“ diye Peygamber’e sordu. Hz. Peygamber de, „Hayır, bir melek o gidinceye kadar benimle onun arasına durdu!“ buyurdu.

İşte böylesine kin ve nefret besliyordu Hz. Peygamber’e. Ve bu sözün bir şiir olduğunu sanıyordu. Halbuki bu ayetlerde onların maskaralıkları dile gelmiş ve ebedî kitapta yerini alarak varlık (tarih) sayfasına kaydedilmiştir.

Dünyada Allah davasına karşı çıkanların cezası işte böyle maskaralık, felaket ve basitliktir, ahirette ise alevli ateş!.. Bunlara ilaveten, dünya ve ahirette işaret edilen „İp“in ifade ettiği zillet vardır.

Ve bir dua:

Ya Rabb’i! Bizleri Sırat-ı Müstakim’den ayırma, kalplerimize hidayet verdikten sonra, bizleri saptırma! Bizleri nefsimizle başbaşa bırakma, ayaklarımızı iman yolunda kaydırma! Evladlarımızı, akrabalarımızı İslam’dan mahrum eyleme! Senin dinini yaşayanlara ve yaşatanlara nusret ve zaferini nasib eyle! Müslümanların onurlu, ihtişamlı günlerini yakın eyle! Günümüz Ebu Leheb’lerin zulmüne uğramış müslümanları kurtar ya Rabb’i! Onlara yardım eyle ya Rabb’i! Dünün Ebu Leheb’ini kahr-u perişan ettiğin gibi, günün Ebu Leheb’lerini de kahr-u perişan eyle! Dualarımızı kabul eyle!.. (Amin!)

__________________
Particilik, Müslümanlari Parti Parti bölmekdedir!


Hepiniz birden Allah'ın ipine (İslâm'a) sarılın, asla ayrılmayın, (Âli İmrân, 3/103)