acohsny

Nefs Allahü teâlânin düsmanidir. Zevklerine kavusmak için her kötülügü yapmaktan çekinmez. Insan haklarini, kanûnlari çigner. Onun zevklerinin sonu yoktur. Bunun içindir ki, bütün kanûnlar, nefslerin taskinliklarini önlemek için konmustur. Nefsin taskin zevkleri, insani sefâlete, hastaliklara, âile fâci’alarina, felâketlere sürüklemektedir.

Nefs, bir kötülükler deposudur. Kendini iyi sanarak cehl-i mürekkeb olmustur. Dünyada nefse en hos gelen sey, mü’min kardesinin giybetini yapmaktir. Nefs bundan haz duyar. Giybet ettirmek için, sabahlara kadar degil, senelerce oturtur adami ve uyku bile getirtmez. Nefs, giybete daldigi zaman öyle bir zevk verir ki, giybetini ettigi kimseyi kötülemek, ondan bahsetmek ve onu alt etmek için her türlü kiliga girer ve insanin da felaketini hazirlar. Nefs, giybete dalinca, ruh mahvolur, perisan olur. Onun için kimsenin aleyhinde konusmamali ve konusanlari da dinlememelidir.

Imâm-i Rabbânî hazretleri buyuruyor ki:
“Bir kimse, su on seyi kendine farz bilmedikçe, tam verâ sâhibi olamaz:
1-Giybet etmemeli,
2-Mümine sû-i zân etmemeli, kimseyi kötü bilmemeli,
3-Kimse ile alay etmemeli,
4-Harama bakmamali,
5-Dogru söylemeli,
6-Kendini begenmemek için, Allahü teâlânin, kendisine yaptigi ihsânlari, nîmetlerini düsünmeli,
7-Malini helâl yere harc edip, haramlara vermemeli,
8-Nefsi, keyfi için mevki-makam istemeyip, bunlari insanlara hizmet yeri bilmeli,
9-Bes vakit namazi, vaktinde kilmayi birinci vazîfe bilmeli,
10-Ehl-i sünnet âlimlerinin bildirdigi îmân ve isleri iyi ögrenip, kendini bunlara uydurmali.”

Bir gün Abdullah-i Dehlevî hazretlerinin huzurunda; zamanin sultanini kötülediler. O gün oruçlu idi. Kötüleyene dönerek;
-Eyvâh orucumuz gitti! buyurdu.
-Siz kimseyi kötülemediniz ki! dendiginde;
-Evet, biz giybet etmedik, ama dinledik. Giybette söyleyen de dinleyen de aynidir buyurdu.

Ahmed bin Âsim Antâkî hazretleri buyuruyor ki:
"Insanin en kötü islerinden birisi giybet etmesidir. Bu yüzden, dünyâ ve âhirette zarara ugrar. Hattâ o yüzden ona bugzedilir. Melekler ondan uzaklasir. Seytanlar sevinir. Giybet, amelleri bosa çikarir. Herkes yaninda sevgisini kaybeder. Degeri kalmaz. Giybet ile söz tasimak, birbirine yakindir. Ikisi de ayni seyden dogar. Ikisi de taskinlik ve azginliktir. Azgin olmayan kimse bunlarla ugrasmaz. Söz tasiyan, kâtil gibidir. Giybet eden ise, les yiyen gibidir. Azgin kimse kibirlidir. Insan nefsini bu hastaliklara kaptirinca, iftirâ günahina da girer. Böylece giybet, kisinin nefsini temize çikarmak istemesinden ve kendisini begenmesinden dogar. Giybetten, en büyük belâdan kaçar gibi kaçmak lazimdir. Çünkü o Kur'ân-i kerîmde haram kilinmistir."

Bir kimse Ahmed bin Harb hazretlerine gelerek;
-Efendim giybet hakkinda ne dersiniz diye süâl edince;
-Bana kim düsmanlik yapiyor, kim beni giybet ediyor ve hakkimda kötü söylüyor, keske bilsem de ona altin ve gümüs göndersem. Benim isimde çalisarak kazandigi sevaplari benim defterime geçirdigine göre benim paramdan harcasin cevabini vermislerdir.

Ebû Câfer Haddâd hazretleri, giybetin insani felâkete düsürecegini gösteren bir hâdiseyi söyle nakletmistir:
"Yanimizda çok çalisan, çok ibâdet eden bir genç vardi. Bununla berâber bu genç, baskalarini çok giybet ederdi. Bir ara kayboldu. Bir müddet sonra onu kötü kimselerin yanindan çikarken gördüm. Niye bu hâle düstügünü sordum. O da;
-Giybet beni bu hâle düsürdü. Bu kötü insanlardan birine tutuldum. O mânevî hallerin hepsini elimden kaçirdim. Simdi bunlarin yanindan ayrilamiyorum dedi.”

Ismâil Fakîrullah hazretlerinin akrabâsindan Abbâs isminde yasli biri huzûruna gelir. Agzi egilmis, konusamiyordu. Ismâil Fakîrullah hazretleri, akrabâsinin o hâlini görünce üzülür ve aglar. Sonra da mübârek eliyle agzini mesh eder. Fâtiha sûresini okur, el kaldirip, duâda bulunur. Allahü teâlânin izniyle o kimsenin agzi düzelir, eski hâline gelir ve:
-Efendim, beni affetmenizi istirhâm ediyorum. Bu gece arkanizdan uygun olmayan sözler sarf ederek giybetinizi yapmistim. Uyudugumda gâibden bir sille, tokat gelip, bir vurusta agzimi bu hâle getirdi deyip tekrar tekrar af diler. Ismâil Fakîrullah hazretleri de;
-Bize karsi olan kusurun bizden yana helâl olsun. Hak teâlâ sana hidâyet versin. Bundan sonra sakin bir kimseyi giybet etmeyesin. Müminin mümini giybet etmesi kesin olarak haramdir. Bizi giybet etme ki, bizim gibi zelîl kulun sâhibi, azîzdir ve intikam alicidir. Dikkatli ol buyurur.

Bir gün Hasan-i Basrî hazretlerine birisi gelip;
-Filan kimse seni çekistirdi, giybet etti deyince;
-Sen o zâtin evine niçin gitmistin? diye sordu. O sahis;
-Misâfir olarak dâvet etmisti dedi.
-Sana ne ikrâm etti diye sorunca;
-Çesitli yemekler ve mesrubat... cevabini aldi ve buna karsi;
-Bu kadar yemegi içinde sakladin da, bir çift sözü saklayamayip bana mi getirdin? buyurdu.

Ve giybet; Dirâr bin Mürre hazretlerinin buyurdugu gibi:
"Giybet etmek, annesi ile yetmis kere zinâ etmekten daha kötüdür."

__________________

alem-i ervah

söz gümüşse , sükut altındır....
bizler gümüş peşinde koşmaktan, altının gerçek degerinin farkına varamamışsız maalesef....
bilgiler için sagol acohsny

lutfi

allah razı olsun....kalbımızın hastalıklarından bırıde gıybet,allah bızlere bu savastan galıb cıkmamız ıcın yardım etsın...ne kadar karsı koymaya calıssamda bu hastalıgın kalıntıları bazen benı yerden yere vuruyor

__________________
ey bad-ı saba ugrarsa yolun SEMT-İ HARAMEYNE,
selam ve tazimimi arz eyle RESULU SAKALEYNE