ibrahimem

Rabbânî Terbiye:

Âyet-i kerime’sinde onu ve yüksek ahlâkını överek şöyle buyurmuştur:

“Nûn.” (Kalem: 1)

O Sebeb-i mevcûdât’tır. Kâinatın özü ve hülâsasıdır. Kâinatın nokta-i menbâı, medih ve iftiharıdır. Bu Âyet-i kerime hiç kimse tarafından açılmış değildir. Nûn; bir ismin rumuzu olduğu ifade edilmekle birlikte, bazı Sûre-i şerif’lerin başlarındaki diğer harfler gibi o da müteşâbihtir. Gerçekten müteşabih Âyet-i kerime’lere mahlûkun ilmi ve aklı yetmez. Fakat “Nun” çok mühimdir. Her şeyin bir özü ve hülâsası olduğu gibi, o da mükevvenâtın özü ve hülâsasıdır.

Diğer Âyet-i kerime’lere bakıp mânâsını takip ederseniz, bu Âyet-i kerime’lerin “Nûn”un üzerinde cereyan ettiğini göreceksiniz.

“Kaleme ve onunla yazılanlara andolsun!” (Kalem: 1)

Allah-u Teâlâ insanın kavrayamayacağı, anlatmak-la bitirilemeyecek kadar çok olan faydasından dolayı kalem üzerine ve yazılanlara yemin etmektedir. Burada ilmin Allah katındaki değerine işaret olduğu gibi, ilmin yazıya dökülmesinin önemine de işaret vardır. İlimlerin ve bilgilerin ayakta durması kalem sayesinde olur.

Allah-u Teâlâ kalemle yani bir vasıta ile öğrettiği gibi, her ne kadar okuma-yazma bilmeyen bir ümmî de olsa, vasıtasız olarak da ona öğretir. İnsanlara bilmedikleri ilim ve bilgileri O öğretmiştir.

Yeminin cevabı olarak Allah-u Teâlâ Resul-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem-ine hitap ediyor ve şöyle buyuruyor:

“Resul’üm!
Andolsun ki sen Rabb’inin nimetine uğramış bir kimsesin ve mecnun (deli) değilsin.” (Kalem: 2)

Nurundan o nuru yarattı ve mükevvenâtı o nur ile donattı. Bu en büyük bir nimet değil midir? Bu nimetin yüzüsuyu hürmetine bütün kâinat hayat buluyor. Hayat bulduğu için medar-ı iftiharı oluyor. Çünkü kâinat onunla hayat buldu. Allah-u Teâlâ’ya şükrettiğimiz gibi ona da Sebeb-i mevcûdât olduğu için her an müteşekkiriz. Dikkat ederseniz Âyet-i kerime’ler birbirini kilitledi.

Allah-u Teâlâ’nın Habib-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem-i hakkında kâfirler, zâlimler, nankörler birçok iftiralar attılarsa da bizzat onu yaratan Allah-u Teâlâ bu iddiâları reddetti ve Resul’ünü tesellî etti.

“Senin için tükenmeyen bir mükâfât var.” (Kalem: 3)

Allah-u Teâlâ onu öyle sonsuz bir ihsan ve ikrama mazhar etmiş ki, bu “Tükenmeyen mükâfât”a mahlûkun aklı ermez.

Öyle bir mükâfat ki aslâ sonu gelmeyen kesintisiz bir mükâfât, hiç kimsenin minnetini çekmeden sırf Allah-u Teâlâ’nın lütfu ve yardımı olan bir mükâfât...

“Ve sen hiç şüphesiz büyük bir ahlâka sahipsin.” (Kalem: 4)

Allah-u Teâlâ nankörlerin inkârını reddettikten sonra onu bizzat kendisi meth-ü senâ ediyor ve büyük bir ahlâk sahibi olduğunu beyan buyuruyor. Onu delilikle itham edenlere bizzat kendisi cevap veriyor.

Allah-u Teâlâ Habib-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem-ine bahşettiği yüceliği başka hiç kimseye vermemiştir. Geçmiş ve geleceklerin en üstün ahlâkını yalnız ona bahşettiğini ferman buyurmuştur. Onu başka bir tarifle anlatmak mümkün değildir. Başkalarının tam mânâsıyla anlayamayacakları güzelliklerle seçkin kılınmıştır.

Kur’an-ı kerim’in mânâlarına nihayet olmadığı gibi, Resul-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem-in “Huluk-u azîm” tabiriyle bildirilen güzel vasıflarına da nihayet yoktur.

Hakikat Aylık islam Dergisi

HAKİKAT

Geçmişin ve geleceğin bütün ahlak güzelliklerinin hepsini istisnasız üzerinde toplamıştır.

Bu Allah-u Teala'nın ona bahşettiği ihsan-ı ilahi'dir. Yalnız ona bahşetmiştir.

Kendisinden evvel peygamber kardeşlerinin dinlerinde bulunan ahlak ve fazilet gibi değerlerin eksikliklerini tamamlayarak kemale erdirmiştir.

Hadis-i şerif'lerinde:

"Ben ancak ahlakın güzelliklerini tamamlamak için gönderildim." buyurmaktadır. (Ahmed bin Hanbel)

Diğer peygamberlerin mümeyyiz vasfı haline gelen fazilet ve meziyetlerin hepsi birden onda toplanmış, diğer fazilet ve meziyetler ise hepsinin üzerine çıkmıştır.

Allah-u Teala'nın ona verdiği ihsan nedir?

Bütün peygamberler onun nurunu taşıyorlardı. Onun zuhuru ile nur nura kavuştu. Nur nurun üzerinde. O nur ona bahşettiği ihsan-ı ilahi'dir. Bu ihsan hepsinin üstünde bir lütuftur. 'Nurun ala nur' olmuş oluyor.

Bir insanda bir veya bir kaç haslet en güzel şekliyle bulunabilir, fakat hepsi birden bulunmaz. Resulullah -sallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz'de ise iinsanlarda bulunabilecek istisnasız bütün güzel huylar, fazilet ve keremler kemal derecesinde bulunmaktadır.

Bu güzellikler kendisi ile başkaları arasında taksim edilmiş de değildir. Böyle olmuş olsaydı, bir kısmı kendisinde kalır, diğerleri başkalarına verilirdi. Halbuki güzellikler bütünüyle kendisinde mevcuttur. Hiç kimsede onun güzel hasletlerinin benzeri ve dengi yoktur.

Allah-u Teala Cemal nurundan en evvela Habib-i Ekrem'inin nurunu yarattı. O nurdan alemleri halketti ve mükevvenatı o nur ile donattı. Nereye bakarsan hep o nur.

Ayet-i Kerime'de:

"Allah'tan size bir nur gelmiştir." buyuruluyor. (Maide:15)

O nur bütün insanları da içine aldığına göre onun fazilet ve meziyetini bir mahluk nasıl anlayabilir?

Bir Ayet-i Kerime'de de şöyle buyuruluyor:

"Allah'ın boyası ile boyanın! Allah'ın boyasından daha güzel boyası olan kimdir?" (Bakara:138)

Allah-u Teala'nın ahkamı ile ahkamlaşmış olduğu için, daha doğrusu Hazreti Allah'ta yok olduğu için, o manevi elbise kendisine giydirildiği için o boya ile boyanmış oluyor.

Allah'ın boyası ile boyanan, Kur'an ahlakı ile ahlaklanmış olan o nuru bir mahlukun anlaması, bilmesai mümkün değildir.


Kaynak: Ömer ÖNGÜT