salihbey

YALNIZ ÖLEN


Hazret-i Osman devrinde üstüne dal dal gölgeler düşmeye başlayan saf ve berrak İslam zemininin en hararetli ve ne hareketli şahsiyet Ebuzer Hazretleri Halifenin huzuruna çıkıp izin istedi:

Artık mağrur şehirlere ve hissiz kalabalıklara dayanamaz oldum! Her şeyden elimi ayağımı çekeceğim! Bana izin ver; Medine civarında bir köye çekilip son demlerimi orada geçireyim!

İzin ve birçok hediye...

Köy <<Rebeze>> isimli, kuş uçmaz, kervan geçmez bir köşe...
Şimdi orada, çepçevre bir yalnızlık sathı üzeinde acı inzivasını sürdüren, sıra hesabiyle beşinci müslüman Ebuzer...

Kainat Efendisinin:

<<Dünyaya Ebuzer'den üstün, dili ile kalbi sadık adam gelmedi!>>
Buyurduğu insan...

Ve:

<<Ebuzer yalnız ölür ve yalnız baasolunur (tekrar diriltilir) ...>>
Diye işaretlediği Sahabi...

İşte, <<Rebeze>> izbeliğinde o Hadisi madde dekorunu görmeye başlayan derin ve içli Sahabi, kalbinin her atışında şu nidayı duymaktadır:

<<Sadaka Resulullah!...>> Allahın Resulü doğru söyledi...

Resul sözü aynen gerçekleşti ve Ebuzer Hazretleri, yapayalnız öleceğine ait tecellileri gözleriyle tek tek takip etti...

Bir gün, bu ıssızlıklar ormanı, düpedüz inziva sathının bir ucundan kendisine doğru gelen insanlar belirip belirmediğini kızına sordu:

- Dışarıda çık da bak! Ufukta, bize doğru gelen insanlar var mı?...

Kızı mesafeleri kokladı ve haber getirdi:

Evet, bir grup insan bu tarafa doğru yol alıyor?...

- Kaç kişi kadar?

- On, onbeş...

Ebuzer, sedirinde doğruldu:

- <<Sadaka Resulullah....>>

Bu defa içinden dudaklarına varan bu nidayı şöyle tamamladı:

- Onlar beni gasletmeye, cenazemi kaldırmaya geliyorlar! Hemen bir koyun kes ve pişir! Onlara ikram et, yemeden ayrılmamalarını vasiyet ettiğimi söyle! Onlar bana, Allah ve Resulünün huzuruna çıkacağım son elbiseyi giydirecekler...

Ve sedirine uzanıp kıbleye doğru sağ yanına yattı:

- <<Sadaka Resulullah...>> Allahın ismiyle ve Resulünün ümmetinden olmanın şükriyle...

Ve bir kuşcağız gibi hafif, canını sahibine teslim etti...

Hakkında kütüphaneler dolusu yazı yazılsa yine derinliğine varılamayacak olan Ebuzer Hazretlerini, kendisiyle alakasız bir bahiste, bunca üstün Sahabiye rağmen ön plana alışımız, gölgelenmeye başlayan ruhun en sıcak tepkilerini onda heykelleşmiş görmemizden...

O, Hazret-i Osman devrinde, elinde asası, sanki kapıları tokmaklayan ve:

- Kalkın insanlar gafletten sıyrılın! Kalkın, doğrulun ve kıymaya başladıkları mukaddes emaneti kurtarın!
Diye kükreyen ve daussıla ateşi içinde sıtmalı gözleriyle çölün bir kenarına çekilip ölümünü bekleyen bir arslan, gönül arslanı...

Nfk Doğru yolun sapık kolları' ndan

Alp

Artık islamın nuru, Mekke’nin haricinde,

Hızla yayılıyordu kabileler içinde.



Ulaştı Beni Gıfar kabilesine dahi.

Duydu bunu o yerde, Ebu Zer-i Gıfari.



Biraderi Üneys’e dedi ki o gün hemen:

(Git, o Resul hakkında bilgi getir Mekke’den.)



Üneys gelip görünce, Allah’ın Resulü'nü,

Hayran ve aşık olup, geri döndü o günü.



Ebu Zer, neticeyi sorunca kardeşine,

Dedi: (Öyle bir zatın, rastlamadım eşine.



Emrediyor herkese, hep hayır ve iyilik.

Böyle yüce bir zatı, gördüm ben ömrümde ilk.)



Ebu Zer-i Gıfari, bu haber üzerine,

Biraz azık alarak, geldi Mekke şehrine.



Tek maksadı, görmekti Allah’ın Habibini.

Korkudan, hiç kimseye anlatmadı halini.



Resul'ü görmek için, bekledi uzun müddet.

Lakin nasib olmadı, akşam oldu nihayet.



Hazret-i Ali görüp, davet etti evine.

Yatıp, sabah olunca, Kâbe’ye geldi yine.



İkinci ve üçüncü günler de akşam vakti,

Yine hazret-i Ali evine davet etti.



Artık üçüncü gece sordu ki Ebu Zere:

(Nereden, ne maksatla teşrif ettin bu yere?)



Dedi: (Duydum, bu yerde var imiş bir Peygamber.

Geldim ki, kendisinden edineyim bir haber.)



Hazret-i Ali ona, dedi: (Bu, büyük nimet.

Ben Ona gidiyorum, sen de beni takib et.



Benim girdiğim eve, peşimden sen de gel gir.

Ve lakin sokaklarda müşrikler görebilir.



Böyle bir tehlikeyi sezer isem ben şayet,

Yere eğilir gibi yaparım bir işaret.



O zaman beni geçip, yürü eve girmeden.

Böylece kurtulursun öyle bir tehlikeden.)



O da, onu takiben yürüyüp girdi eve.

Ve böylece kavuştu Sevgili Peygambere.



(Esselamü aleyküm!) diyerek verdi selam.

Aldı bu selamını Resul aleyhisselam.



(Ne zamandır burdasın?) diye sual edince,

Dedi: (Buralardayım üç gündüz ve üç gece.)



Allah’ın Sevgilisi sonra da şöyle sordu:

(Peki, seni üç gündür kim yedirip doyurdu?)



Dedi: (Yemek yemedim, zemzem içtim sadece.

Bir açlık ve susuzluk hissetmedim zerrece.)



Peygamber Efendimiz buyurdular ki: (Zemzem,

Mübarek bir sudur ki, doyurur açları hem.)



Anlattı Ebu Zer’e sonra islamiyet’i.

İman etti o hemen okuyup şehadeti.

salihbey

Eyvallah kardeşim şiir için.

Alp