Tam umutlar tükendi, artik takat kalmadi derken, yeni bir isiktir icimde dogan.Artik sonbahar, artik yapraklar sararmis, yerlerini baharin yenilerine birakmislar. Kaldirimlari mesken edinmisler artik kendilerine. Hafifce esen bir yel ile savrulurlar oradan oraya.

Sesleride hic cikmaz, "artik yeter be hey rüzgar" demezler, yinede sükrederler güzeller güzeline.

Yeni mekanlara ucurulurlar, yeni bir yere konar, yeni ayaklar tarafindan cignenirler, taki karlar üzerlerini örtene kadar. Kimileri kari bile göremezler, ömürleri tükenir, devam ederler ALLAHi zikre.

Bir yaprak kadar olamamakta var. ALLAHIN verdigi canla ALLAH diyememek var. O rabbe layik olamamak var.

Dünyaya meyledilir. Unutulur tüm devalar. Daha cok derde kosulur. Derman ararken, bir bakariz ki daha cok dert edinmisiz.

Sükrün yerine isyan gelmistir. Sabirda yoktur. Parmagimiza bir diken batsa, isyan ederiz. Oysa günahlarimiza karsiliktir her dert. Sabredersek ne güzel, sükredersek ne güzel. O Rahman ne güzel!