Ve Ben Kaybolurken Var Olmaya...

Sevde Y. · Üyelik tarihi: 02.07.2007

Ve ben kaybolurken var olmaya...

Şaşkınlıklara doğan bir sabahın güneşine açıyordu gözlerini... Öyle uykusuz olmalıydı ki kalktığında işe geç kaldığını düşünerek saatin gonklayan sesini duyamadan geç bir vakitte uyanmıştı...
Son zamanlarda bunalımlardaydı yine. Bilmiyorum, bu defa mantığını değil aklına ne eserse onu uygulamayı seçti. Ve aklına esen deli rüzgardan telefonunu kapayarak başladı düşüncelerine ters yolculuğa...
Her gün giyindiği klasik giyiminden bıkmış olamadığına şaşkınlıkla gülümseyerek, annesinin doğum gününde aldığı kot pantolonunu ve siyah ti-şörtünü giydi. Saat 10:00... Ve " ilk kez hayata bu kadar geç başladım " diyordu aynanın karşısında... Her gün sakal tıraşı olmak da neydi öyle... " Kirli sakalımla duracağım bu gün. Veya yeni doğacak her gün...
Saçlarımı da şöyle taradım mı olmuştur demek. Ama yok düzensiz olsun ya da, farketmez! Nasıl olsa eski bir delikanlı yok nişanlısıyla buluşmaya çıkacakmış gibi değil mi dostum! Ben neler söylüyorum böyle? En iyisi susmak..."
Ayakkabılarını her gün özenle boyayan titiz ve prensipli adamın yerini başkası almıştı sanki. Bu defa ayakkabı rafından tozlu ketenlerini çıkardı ve üzerindekilere aldırmadan giydi. Belki de hayatını değiştirmeye karar vermişti. Başlangıç yapmaya sonlardan başlıyordu. İşe de gitmemişti tuhaf!
Ve apartmanın kapısından ayrıldı... Nereye gidiyordu. Bir planı var mıydı bu delikanlının... Adımları ilk defa bu kadar yavaş ve temkinliydi. Sanki ayaklarını atacağı yerde narin bir çiçek varmış da onu incitmemek pahasına özenle adımlarını atıyordu birer birer...
Bunalmış insanlar, bunalımlarını gidermek için ya sahile ya da insan kaynayan bir yerlere çekilir, uzaktan seyrederlerdi hayatı... Dünyada yokmuş gibi... Yaşıyor ama hayatın dışındaymış gibi...
Nereye gidiyordu bu adam!...
Gittiği yolun sonu var mıydı? Ne bir deniz kenarı ne de insanların olduğu bir mekan vardı adımlarını yönelttiği yolda...
Rotasız bir adamın haritası olur muydu? Bu yorgun genç nereye gidiyordu...

...

00:09 15/07/07

Devam edecek inşAllah...

VesseLam

Sevde Y. · Üyelik tarihi: 02.07.2007

Yürümekten yoruldu. Dinlenmek için etrafında öylesine bir yer aradı. Gördüğü manzara onu öyle etkiledi ki adımlarının yönünü değiştirerek tek bir ağacı olan rüzgarlı yüksek tepeye çıktı... Ağacın dibine oturdu ve ağrıyan ayaklarını biraz ovalayarak gözlerini kapadı. Sesleri dinliyordu... Bir kaç dakika sonra gözlerini o muazzam yeşil çimenlerin dokunulmamış güzelliğine açtı. Doğa ile mi konuşuyordu, bilmiyorum ama dillerindeki "sus" derin sohbete adamıştı sanki yerini... Nefes alıyorken, tepenin üzerindeki tek ağaç onun için değeri biçilemez bir varlıktı. Sırtüstü uzandı, yeşil çimenlerin esrarengiz kokusuyla beraber uykuya adadı genç görünen ama yiten bedenini...
Üç saatlik uykunun sonunda kalktı, tekrar sırtını ağaca dayadı ve yanağından üç damla yaşın akmasına izin verdi yüreği... İkindi olmuştu vakit. Üzerinde çimen kokusu ve tenini okşayan rüzgarın vedasıyla yenibaştan yürümeye devam etti... Arkasına döndü, sanki sevdiğinin yüreğinden ayrılıyormuş gibi gözlerinde yaşlar ve yüreğinde binbir hüzünle tekrardan rotasız bir yolu seçti ayakları...
Yalnızlığı sevmemiş olmalı ki, annesi aklına düştü. Aklına düşen annesi yüreğine bir de kocaman ateş düşürmüştü. Annesinin yanına yürüyerek gitme ihtimali yoktu. Cebinde elli lirasıyla böyle bir kaçamak yaptı hayatından... Belki de hayatını bulacaktı. Artık insanların arasındaydı. Ama "o" değildi orada bulunan. Taksi durağından bir taksiye bindi ve annesinin adresini verdi. Şöför oldukça ilginç bir hızla verilen adrese getirdi genç adamı. Taksiden indi delikanlı. Şöför "bekleyeyim mi abi ?" dedi. Hiç bir yanıt vermedi ve cebinden bozuklukları çıkarıp taksiciye verdi.
Annesinin yanına gelmişti. Yine yüreği hüzünlenmesine izin verdi. Gelmişti sonunda. İlk önce Allah ın selamını verdi. Dua ile kabristanın kapısından annesinin yanına usulca gelerek, gözyaşı yağmuruna tutuldu annesinin toprağı. Üzerinde kuru çiçekleri görünce daha da fenalaştı. Hiçbir şey diyemiyordu. Suçlu bir çocuk gibi ayaklarına bakarak ağlıyordu içli içli. Annesinin onu okşamasını o kadar istiyordu ki, bütün varlığını verebilirdi bir defa annesini görebilmek için. Varlığını vermek? Neyi vardı ki yaşlanmış gönlünden, tükenmiş bedeninden ve yorgun düşmüş sesinden başka... İlk defa " anne " diyebildi. Oturdu, onun toprağına sarılışı mezarlık bekçisini de hüzünlendirmiş olacak ki, o da ağlamaya başladı. Ve hüzün yağmuruyla ıslanıyordu kabristan... "Annem, annem, ahh annem..." diyerek bayılmıştı toprağın üzerine...

Güneş rahatsız eden ışıklarını ıslak gözlerine vuruyordu. Sessizliğin belki en çıldırtıcı ve ürkütücü anlarıydı. Korkuyu geçirdi aklından... Korku! Ne olabilirdi onun düşüncelerine göre? Çocukluğundan kalma hayaletler mi yoksa rüyalarına karabasan gibi çöken varlıklar mı?... Kalkmayı denedi ikinci defa. Kalktı ve değişen sadece dışarıda kahvaltısını hazırlayan bekçiyi görmek olmuştu. Bir an içini sevinç kapladı. Kısacık bir an sadece. Sonrasında yine adlandıramadığı bir hüzün... Onu bu kadar etkileyen neydi?...

Devam edecek inşAllah 19:52

VesseLam

VİLDAN · Üyelik tarihi: 02.03.2007

Sevde Y. · Üyelik tarihi: 02.07.2007

Bekçiye yaklaştı ona bir şeyler söylemek istedi. Yorulmuş sesi daha fazla dayanamamıştı anlaşılan. Bulunduğu yer annesiyle tek buluştuğu noktaydı. Kabristana bir yıldır uğramıyordu. Bir yıl olmuştu annesi vefat edeli. Düşünmek dahi istemiyordu onu toprağa gömdüğü günü. Çünkü annesi içinde hala yaşıyor, geceleri onu alnından öpüyordu…

Bekçi konuşmaya yenik düşen suskunluğunu anladı. Sükûnete anlaşma yapmışlardı. Bir bardak sıcak çay iyi gelecekti kendisine. Gülümseyen ve güven veren bir sesle anlaşmayı bekçi bozmuştu. “Buyur delikanlı, Allah ne verdiyse. Fukaranın sofrasında öyle büyük nimetler olmaz ya! Yetindiğinle idare et bakalım” dedi. Zeynullah o kadar yorulmuştu ki o da kırık bir tebessümle başladı çayını yudumlamaya…
Bekçi “Adın nedir oğlum?” dedi. “ Zeynullah efendim.” Diyebilmişti. Zeynullah! Ne güzel bir isim. Annesi ile babası vermişti bu ismi ona. Allah ın süsü demekti. Annesi yine yüreğini okşamaya gelmişti. Hüzün bulutları yine toplanmıştı. Babasını düşündü. Daha küçücükken babasını da yitirmişti Zeynullah. Bekçi, anlamamıştı bu derin susuşları ama kafasına koyduğu bir şey vardı. O da Zeynullah ın derdini unutturmaktı…
Bekçi yine tebessüm ve samimiyetiyle Zeynullah a yaklaştı. İnsanların kalbine nazikçe dokunmayı biliyordu. Bu zamana kadar çok insan görmüştü. Yalnız bu delikanlı başkaydı.
Bekçi yine sordu “ Peki Zeynullah, derdin nedir neden bu kadar üzgünsün ve çok düşüncelisin oğlum?” dedi. Cevap gecikmedi bu defa, “ Ben yok olmak istiyorum ağabey. Dünyada yaşamaktan yoruldum. Babamı hiç görmedim ve annemi bir yıl önce kaybettim. ” Bekçi Zeynullah ın gözlerinin içine baktı. Sanki içini okuyordu, dertlerini sonra hayatını… Ve nişanlısı Hasret’i… Zeynullah ı bir anda ter bastı. Sanki ruhu tekrardan güçleniyordu. Bekçi ona bir şeyler yapmış olmalı. Ses çıkmıyordu ikisinden de. Zeynullah, mert hayattan kopmayan bir gençti. Prensiplerini yitirmeden yaşayan, işini seven dürüst bir delikanlıydı. Kimse fark edememiş temelindeki taşların kayıp gittiğini. Bekçi daha fazla konuşmak istemedi. Anlamadığı işlerde pek üzerine düşmezdi. Zeynullah ı da anlamadan bıraktı. Yol uzundu devam etmesi gerekiyor. Daha yürümeden yorulmamalıydı. Annesinden ayrılışını atlatabilmek için geriye dönmeden ayrılmak istedi. Bekçinin elini öptü ve rahatlayan ruhuyla kaldığı yerden yarım kalbiyle yola devam etti…

14:00 21/07/07 Devam Edecek inşAllah

VesseLam

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
müslüman olmaya çalışıyorum...	haddad	Tanışma ve Deneme Mesajlarınız	5	03.01.2008 03:25
Yok olmaya götürülüyoruz!	EBU HUREYRE	Haberler - Siyaset konusu soru ve cevaplar	1	30.06.2007 17:51
Bu bölüm zararlı olmaya başladı.	Ninja-Kedi	Dini Bilgi ve Eğitim	46	04.04.2007 11:01
Dindar olmak bakımlı olmaya engel değildir	itimat	Aile	0	06.01.2007 22:09
Müslüman Kardeşler: İsrail yok olmaya mahkûm	gençüsküdar	Haberler - Siyaset konusu soru ve cevaplar	10	22.12.2005 14:06

VİLDAN Üyelik tarihi: 02.03.2007 Yaş: 29 Mesajlar: 4.261 Teşekkür etti: 116 106 Teşekkür 62 Mesaja aldı	__________________ affet efendim!!has ümmet olamadım....

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder