ledunn

Rahman Rahim Allahin adi ile...
Alemlerin Rabbi Allaha hamd olsun.
Afiyette ve belada, darlikta ve genislikte.
Salat ve selam, Seyyidül-mürselin Resulullah Efendimize ve tüm aline
Sübhan Allahtan temenni: Selametiniz, afiyetiniz, sebat ve istikametinizdir

*ANCAK KADAVRAMIZ PAYLAŞILIR*

*Sultan AbdülhamidHan (rh.), 1896da görüşme talebinde bulunan Siyonizmin kurucusu Dr. Thedor Herzle, kendisinin de ajanı olan New-linsky vasıtasıyla şunları söyler:

**MösyeHerzl sizin arkadaşınız olduğuna göre, benim de dostum demektir; kendisine bu meselede artık hiç bir teşebbüste bulunmamasını öğütleyiniz. Benim bir karış toprak vermem bahismevzuu olamaz. Zira istenen toprak bana ait değildir. O milletime aittir. Bu devleti kuran ve kanıyla besleyen milletime... Herhangi birisine vermek veya bizden koparılmasına razı olmaktansa, yeniden kanımızla yıkamayı tercih ederiz.

**Benim, Suriye ve Filistinden gelen iki alayım Plevnede son neferine kadar şehid oldular. Türk İmparatorluk toprakları bana değil, Türk Milletine aittir. Bu imparatorluğun hiç bir parçasını hiç bir kimseye veremem. Yahudiler şimdilik milyarlarını biriktirsinler. Kimbilir, birgün bu imparatorluk paylaşılırsa onlar da istediklerini belki de bir şey ödemeden elde edebilirler. Fakat ancak kadavramız paylaşılır, canlı vücuttan parça koparılmasına müsaade etmem.*

*Bu sözler karşısında Herzlin hatıralarına kaydettiği satırlar çok dikkat çekicidir.:

**Sultan Abdülhamidin gerçek bir devlet adamı büyüklüğünü aksettiren bu sözleri, her ne kadar o an için bütün ümitlerimi söndürse de, bana çok tesir etti ve heyecanlandırdı. Ölümü ve paylaşılmayı kabul eden bu kadercilikte trajik bir güzellik vardı ve madalyonun öteki yüzünde ise, son nefese kadar mücadele iradesini gösteriyordu.*

*Herzl, o kadar iradeye hayrandır ki, yine hatıralarında, *...şimdi hayat bir iradedir fikrindeyim* der. Aslında Sultan Abdülhamidde *kadercilik*olarak gördüğü şey iradenin iflası değildir... Kaderciliğin her şeye rağmen, netice ne olursa olsun, gerekenin yapılması tarzında tecelli eden şeklidir ki, bu ancak inanmış iradelerin harcıdır. Herzl, bunu anlamadan Sultanın iradesini takdir etmektedir. (Siyonizmin kurucusu Theodor Herzlin Hatıraları ve Sultan Abdülhamid, s. 14-15)