Muhterem Necmettin Erbakan hakkında bugüne değin olumlu ve olumsuz birçok yazı kaleme alındı. Kendi rengini göstermek isteyenler tarih içerisinde ya Erbakan’ın karşısında durdu ya da onun yanında hürmetle saf tuttu. Gelinen zaman bize, Necmettin Erbakan’ın savunduğu fikirlerin ve Müstakiller Hareketi’nden bu yanaki mücadelesinin, sadece kendisiyle aynı coğrafyayı paylaşan insanların sıkıntılarını değil, küresel anlamda birçok sorunun çözümünü hedefleyen projeler olduğunu göstermiştir. Erbakan hakkında yazılan yazıların da, durduğumuz yeri göstermesi ve saflarımızı belli etmesi açısından bence muhtevası değil, artık varlığı önemlidir.
Şunu rahatlıkla söyleyebiliriz ki, Erbakan’ın yanında olmak, kişinin düşünsel ve eylemsel manada iffetini korumasıyla eş anlamlıdır. Uluslararası ilişkiler bağlamında dostça sıktığımız ellerin, kardeşlerimizin kanına bulaştığı bir çağda, Milli Görüş bize hep temiz ve lekesiz kalmanın yolu gösterdi. Pişman olunacak tek bir söz, vebal altına girilecek tek bir imza göremeyiz geriye baktığımızda. Sadece özümüze güvenerek, sadece kimliğimizden beslenerek neler yapabileceğimizi öğrendik Erbakan’dan. Tam bu noktada İsmet Özel’in özgürlük tanımını hatırlamak yolumuza ışık tutacaktır. İsmet Özel, "Özgürlük kelimesi bize ‘öz’ ün ‘gür’lüğünden söz ediyor. Yani özgürlük insan olarak aslımızda, bizim halis cevherimizde, fıtratımızda bulunan şeyin fışkırması, serpilip hayat bulmasıdır" diyor.
Üstün bir başarı göstererek okulundan mezun olan ve geleceği parlak bir profesör olmasına karşılık, Erbakan Hoca’nın siyasete niçin atıldığını kavrayabilmek, onun arkasında durmak için yeterli bir gerekçe olsa gerek. Bu konuda kendisine yöneltilen soruya şöyle cevap veriyor Erbakan; "Biz ne kadar yeni icatlar yapsak, Nobel ödülleri alsak, kö
prü altında yatan bir çocuğa faydamız dokunmayacak." İşte bu, Erbakan’ın karşısında duranların ve kalpleri günahtan kaskatı kesilenlerin anlayamayacakları bir hadise.
Bu topraklarda yaşayan insanların acılarını ve sıkıntılarını yüreğinin orta yerinde hisseden, Efendimizin; "Muhakkak ki inananlar kardeştir" düsturunu kendisine şiar edinen, bu istikamette masa başında çözüm önerileri üretmeyerek; Türkiye’nin her yerini adım adım, karış karış dolaşan bir fikir ve aksiyon adamıdır Necmettin Erbakan. İnandığı değerleri hâkim kılmanın yolunun siyasetten geçtiğini gördükten sonra, Konya’dan bağımsız bir aday olarak çıktığı bu yolda, bugün arkasında milyonlarla ölçülebilecek bir kitle oluşturdu. Sadece Türkiye’de değil, birçok İslam ülkesinde hala lider ve kurtarıcı olarak "Erbakan" adının geçmesi dikkatlerimizi daha çok bu isme yöneltmemizi gerektiren bir nokta.
Erbakan’ın kırk yıllık mücadelesini tek kelimeyle ifade edersek, fikrimizin tam karşılığını ancak D–8’de bulabiliriz kanımca. Bundan otuz sene evvel meclis kürsüsünden "Hepimiz bu milletin evlatlarıyız, İslam Birliği kurulacak, içinizden bir taneniz bu gerçeğe ters düşerse, yarın İslam Birliği kurulduğu zaman mahcup olacaksınız" diye bağırıyordu.
Söylemlerini hiçbir zaman değiştirmemenin, hedefe kilitlenerek yolda ayağına batan ufak dikenlere aldırış etmeden yürümenin karşılığını gördü nihayet ve aşkla, inançla tek başına çıktığı bu yolda İslam Birliği’ni kurmak adına ilk adımını attı. 15 Haziran 1997 tarihinde D–8, yani Gelişmekte Olan 8 Ülke Zirvesi İstanbul’da resmen toplandı. Bütün gözlerin Batıya çevrildiği bir anda, Avrupa Birliği ve Amerika’nın tek kurtarıcı olarak görüldüğü bir zamanda; kimsenin beklemediği ve cesaret edemeyeceğini düşündüğü hamleyi yaptı Erbakan. "Biz ve Onlar" çizgisini, kalın puntolarla çizdi onlarla bizim aramıza. Plan yapanların planları tutmadı, hesap edenlerin hesapları çıkmadı. İnsanlar için her şey çok güzel gidiyordu ki, ardından 28 Şubat süreci ve malum bölünme yaşandı. Zalim bu dönemde güç kaybetmesine karşılık, tanıdık simalarla yeniden kendini göstermişti. Erbakan’ı gömdük, üzerine beton dökeceğiz diyorlardı artık, ama onun varlığı hala çok şey ifade ediyor; hala birilerinin canını sıkarken, birilerinin de düşmeyen son kale olarak güvenini ve şuurunu diri tutuyor.
Günlüğümden:
Çağlayan meydanında bir miting günü: Yaşlı bir adam yanıma geldi. O kalabalığı nasıl yardı, bedenini o insan seli içerisinde nasıl gezdirdi bilmiyorum. Elinde bir baston, sırtında eski bir ceket, iki büklüm olmuş belinde uzun yıllardan, uzun yollardan gelen bir yorgunluk ve yüzünde beyaza bulanmış sakalları vardı. Yüzündeki ifadeyi unutmam mümkün değil, hele anlatmak işte onu hiç başaramam. Yanımda durunca kollarımdan çekiştirip bana bir şeyler dedi, anlamadım. Eğildim, tekrarladı. "Evladım, dedi; Hazreti Erbakan bugün gelecek mi?" Şok olmuştum. İnancın ve bağlılığın belki de en üst mertebesini o gün görmüştüm. Liderine tam manasıyla sadakat bu olsa gerek. Tebessüm ettim, sevimdim, yenilendim. "Hayır amca, gelmeyecek bugün" dedim.
Sessizce kafasını önüne eğdi, yüzündeki o anlatamadığım ifade biraz daha derinlik kazandı. Kim bilir aklından neler geçti o anda. Ben tekrar önüme döndüm, bedenimdeki fırtınayı dindirmeye çalışıyordum ki biraz zaman sonra o amcanın yanımdan gittiğini fark ettim. Nereye gitti, her saniye artan kalabalıkta kendisine nasıl yol buldu bilmiyorum. Bildiğim tek şey bunun gerçek olduğu ve Erbakan’ın bu topraklara attığı mayanın tuttuğuydu.
Milli Gazete
11.12.2007, 15:07
Benzer Konular 
