|
Kusursuz dost arayan, dostsuz kalır.....
Üyelik tarihi: 08.04.2004 Konulara Teşekkür etti: 6
334 Teşekkür aldı 193 Mesajlar için
|
Bir Zamanlar Böyleydik
|
|
Papazlar, Anadolu seyahatlerine devam ettiler... Yine bir gün, bir mahkemeye şâhid oldular. Kâdı efendi,
davâcıya söz verdi. O da mes’eleyi şöyle anlattı:
“Bir hafta önce bu kardeşimden bir at satın aldım. Evime götürüp bakımını yaptım. Ancak birkaç gün sonra at
rahatsızlandı. Atın daha önceden hasta olması mümkün olabileceği gibi, ben aldıktan sonra da hastalanması mümkün idi. Atı satın aldığım arkadaşa birşey diyemedim. Gelip durumu size arzedeyim ki, aramızı bulasınız diye düşündüm.
Ancak o gün sizi bulamadım. Siz şehir dışına gitmiştiniz. Siz geri gelmeden de at öldü. Hükmünüzü talep ederim.”
Kâdı efendi düşündü. At ölmüş, onlar arasında davâ bitmişti. Suç kendisinindi. Atı satanı suçlayamazdı. Çünkü atın
durumu ortaya çıkmamıştı. Öbürü de vaktinde mürâcaatını yapmıştı. Tek eksik taraf; kendisinin şehirde, vazîfe yerin
bulunmaması idi. O hâlde atın ücretini o ödemeliydi. Atın fiyatını öğrenip, kendi cebinden bedelini verdi.
Böyle âdil bir kâdı efendinin ve böyle âdil bir mahkemenin mevcudiyetini küçük beyinlerine sığdıramıyan Bizans
papazlarının, hayretlerinden ağızları açık kaldı...
“Anadolu’da bu kadar dolaştığımız yeter” deyip, İstanbul’a dönen papazlar, İstanbul Kâdısı Hızır Bey’in
huzûrunda, Osmanlı Pâdişâhı Fâtih Sultan Mehmed Hân ile, bir Hıristiyan arasında bir davânın görüleceğini duydular.
Koca Osmanlı Devleti’nin Sultanı, çağ açıp çağ kapayan İstanbul Fâtihi Sultan Mehmed Hân ile bir hıristiyan
mîmâr, Kâdı Hızır Bey’in karşısında ayakta bekliyorlardı. Fâtih Sultan Mehmed Hân, vazîfesine ihânet eden Hıristiyan
mîmârı mahkemesiz cezâlandırmış, Hıristiyan mîmâr da, Kâdı Hızır Bey’e şikâyet etmişti.
Hızır Bey, Fâtih Sultan Mehmed Hân’ı haksız bulup aynı şekilde Sultanın da cezâlandırılmasına hükmetti. Eğer
mîmâr rızâ gösterirse, diyetle kurtulabilecekti. Hıristiyan mîmâr, bu adâlet karşısında ne yapacağını şaşırdı. Oracıkta,
Kelime-i şehâdet getirip müslüman oldu...
Papazlar, fetihden sonraki İstanbul hayatını da çok merak ediyorlardı. Müslümanların oturdukları, yeni yeni
yerleşmekte oldukları mahallelere gittiler.
Onların tam bir teslimiyet ve sükûnetle işlerini yaptıklarını tam bir temizlik ve titizlikle eşyalarını
yerleştirdiklerini gördüler. İstanbul bambaşka olmuş, sanki, birkaç ay önceki Bizans gitmiş, yerine gökten bir İstanbul inmişti.
Pâdişâh tarafından Osmanlı ülkesini gezip görmekle vazîfelendirilen papazlar, İstanbul’daki Hıristiyan mahallelerini de görmeden edemediler. Bugünkü Fâtih Câmii’nin doğu taraflarına ve Fener’e doğru gittiler.
Hıristiyanlar bile değişmiş, sokaklardaki pislik azalmıştı.
Kimse kimseye zulmetmeye cesâret edemiyordu. Kâdı
Hızır beyin, Pâdişâha bile cezâ vermekten çekinmemesi onları korkutmuştu. Herkes sessiz, sakin işine devam ediyor,
eskisi gibi içip içip, sokaklarda, nârâlar atamıyorlardı. Kimseyi rahatsız edemiyorlardı.
Hıristiyanların en fakîrine bile ev verilmiş, kimse aç ve açıkta bırakılmamıştı. Müslümanlar ise, zâten Allahü
teâlâdan başka kimseye muhtâç olmazlardı. İstanbul’da herkes huzûr içerisinde idi.
Papazlar, bütün bunları gezip gördükten sonra, birkaç gün dinlenip düşündüler, izin isteyip pâdişâhın huzûruna
çıktılar. Gördüklerini bir bir arz edip;
“Bu millet ve devlet, böyle giderse, kıyâmete kadar devâm eder” dediler. “Böyle bir ahlâk ve yaşayışa sâhip olan
insanların dîni, elbette Allahü teâlânın hak dînidir” deyip, Kelime-i şehâdet getirip müslüman olmakla şereflendiler.
__________________
GELDİĞİN ZAMAN BOŞLUK DOLDURAN DEĞİL,
GİTTİĞİN ZAMAN YERİ DOLDURULAMAYAN OL
Konu itimat tarafından (17.08.2005 Saat 17:11 ) değiştirilmiştir..
|
29.05.2004, 15:08
Benzer Konular
