Cokluk icinde Tek...

sisterE · Üyelik tarihi: 02.01.2004

Çokluk İçinde Tek

Zaman akıp gidiyordu, akıp giderken de beraberinde birçok şeyi alıp götürüyordu.Üstelik hayatlar sığıyordu zamana, her insanın bir hayat olduğu öyküler doluyordu içine.

Günler adı aynı olsa da hep farklıydı, farklı farklı an’lar vardı, farklı farklı saatler, farklı farklı vakitler. Vakitler beş olsa da her gün aynı, farklı farklıydı yalvarışlar, farklı farklıydı yürek atışları, farklı farklıydı dökülen yaşların sebebi.

Her sabah güneş aynı doğsa da farklı bir güne, farklı bir günün ayrıntılarına, farklı farklı insanlara, yeni doğan her şeye bebeklere, yavrulara ve bitkilere selam veriyordu her parıldayışında.

Sular seller gibi akıyorduk

Sular seller gibi akarken bir yandan da suyumuza selimize kapılanlara bakıyorduk

Bakışlarımız onlara anlatmaya çalışıyordu sularımızın sellenişini

Durulmuyorduk

Durulmak istemiyorduk

Durulursa suyumuz biliyorduk zamanın son demlerinde yetiştirmemiz gerekenler yarım kalacaktı

Yarım kalmamalıydı hiçbir şey

Tamama ererken zaman tamama ermeliydi yapılması gerekenler

Tadı damağımızda kaldı’lara artık yer yoktu

Keşke’ler fayda vermiyordu

Bir kişiye daha anlatabilmenin sancısını herdaim yaşamalıydık

Bir ağaç daha dikmeliydik

Toprak yeniden yeşermeliydi

Dünyanın her bir köşesinde yaşayana sesimizi duyurmalıydık

Duymuyorsa birileri ya sesimiz çıkmıyordu yeterince, ya yanlış şeyler söylüyorduk ya da yanlış bir tavırdı takındığımız

Adımlarımız çoğuldu, çoktuk, çokluk içinde tektik, teklikle bir olana yaklaşmaya, bir adım daha bir adım daha, yeni yürüyen bir bebeğin ürkek adımlarıyla, bir adım daha yaklaşmaya çabalıyorduk

Çabamız vardı evet, çabamızdı belki bizi bazen yanılgılara götüren

Heyecan girince işin içine çabamız ayağımıza dolanıyor düşüyorduk bir çocuk gibi

Çocuk olmak da pek elzemdi aslında

Çocuk saflığı çözüveriyordu düğümleri bazen

Bazen çocuk oyunları bize gerçeği gösteriyordu

Oyunlarımız gerçeğin bir parçasıydı çoğu zaman, belki teselliydi

Af dilerken yanılgılarımızdan, bir çocuk nazlanması gözlerimize dokunuyordu

Dokundukça bağışlanıyorduk

Bağışlanmak ne büyük mutluluktu, ne büyük

Bağışlamaktı çünkü zor olan, bağışlanmayı beklemek değil

Biliyorduk belki bağışlanacağımızı

Seviliyorduk da ondan

Sevilen bağışlanırdı

Sevilen sevildiğini bildiği sürece bağışlanacağını da bilirdi

Bilmekse kolay değildi...

naz ferniba

Seçenekler	Arama
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder	Arama: Gelişmiş arama yap

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
Hapsettigiyle Icinde...	HEDEF	Özgün Yazılarınız	7	03.05.2008 14:29
Balonun içinde ne var?	ahsensen	Muhabbet Olsun	0	29.05.2006 15:14
zaman içinde...	mus'ab	Özgün Yazılarınız	4	07.05.2006 22:22
Siyahlar icinde.	Merdiyye	Önemli Şahsiyetler ve Eserleri	10	08.11.2004 23:22
Kesretteki vahdet= "cokluk" taki "bir" lik	mawera	Dini Bilgi ve Eğitim	0	23.06.2003 23:28

sisterE Üyelik tarihi: 02.01.2004 Yaş: 33 Mesajlar: 29.783 Teşekkür etti: 65 669 Teşekkür 485 Mesaja aldı	Cokluk icinde Tek... Çokluk İçinde Tek Zaman akıp gidiyordu, akıp giderken de beraberinde birçok şeyi alıp götürüyordu.Üstelik hayatlar sığıyordu zamana, her insanın bir hayat olduğu öyküler doluyordu içine. Günler adı aynı olsa da hep farklıydı, farklı farklı an’lar vardı, farklı farklı saatler, farklı farklı vakitler. Vakitler beş olsa da her gün aynı, farklı farklıydı yalvarışlar, farklı farklıydı yürek atışları, farklı farklıydı dökülen yaşların sebebi. Her sabah güneş aynı doğsa da farklı bir güne, farklı bir günün ayrıntılarına, farklı farklı insanlara, yeni doğan her şeye bebeklere, yavrulara ve bitkilere selam veriyordu her parıldayışında. Sular seller gibi akıyorduk Sular seller gibi akarken bir yandan da suyumuza selimize kapılanlara bakıyorduk Bakışlarımız onlara anlatmaya çalışıyordu sularımızın sellenişini Durulmuyorduk Durulmak istemiyorduk Durulursa suyumuz biliyorduk zamanın son demlerinde yetiştirmemiz gerekenler yarım kalacaktı Yarım kalmamalıydı hiçbir şey Tamama ererken zaman tamama ermeliydi yapılması gerekenler Tadı damağımızda kaldı’lara artık yer yoktu Keşke’ler fayda vermiyordu Bir kişiye daha anlatabilmenin sancısını herdaim yaşamalıydık Bir ağaç daha dikmeliydik Toprak yeniden yeşermeliydi Dünyanın her bir köşesinde yaşayana sesimizi duyurmalıydık Duymuyorsa birileri ya sesimiz çıkmıyordu yeterince, ya yanlış şeyler söylüyorduk ya da yanlış bir tavırdı takındığımız Adımlarımız çoğuldu, çoktuk, çokluk içinde tektik, teklikle bir olana yaklaşmaya, bir adım daha bir adım daha, yeni yürüyen bir bebeğin ürkek adımlarıyla, bir adım daha yaklaşmaya çabalıyorduk Çabamız vardı evet, çabamızdı belki bizi bazen yanılgılara götüren Heyecan girince işin içine çabamız ayağımıza dolanıyor düşüyorduk bir çocuk gibi Çocuk olmak da pek elzemdi aslında Çocuk saflığı çözüveriyordu düğümleri bazen Bazen çocuk oyunları bize gerçeği gösteriyordu Oyunlarımız gerçeğin bir parçasıydı çoğu zaman, belki teselliydi Af dilerken yanılgılarımızdan, bir çocuk nazlanması gözlerimize dokunuyordu Dokundukça bağışlanıyorduk Bağışlanmak ne büyük mutluluktu, ne büyük Bağışlamaktı çünkü zor olan, bağışlanmayı beklemek değil Biliyorduk belki bağışlanacağımızı Seviliyorduk da ondan Sevilen bağışlanırdı Sevilen sevildiğini bildiği sürece bağışlanacağını da bilirdi Bilmekse kolay değildi... naz ferniba
	read Quran..charge your iman.....