ADEM YAKUP

Afyon Garındaki
Afyon garındaki küçük kızı anımsa hani,
Trene binerken pabuçlarını çıkarmıştı;
Varto depremini düşün, yardım olarak Batı’dan
Gönderilmiş bir kutu süttozunu ve sutyeni.
Adam süttozuyla evinin duvarlarını badana etmişti,
Karısıysa saklamıştı ne olduğunu bilmediği sutyeni,
Kulaklık olarak kullanmayı düşünüyordu onu kışın;
Tanrım, gerçekten çocukluk günlerinizde mi? ..
Eşiklere oturmuş bir dolu insan
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Cemal Süreya’nın bir şiiri bu. ikide bir takılır dilime.
Trene binerken pabuçlarını çıkaran küçük kız... size şiirsel bir fantazi mi gelir, bilmem...
Ama şimdilerde bize sevimli bir müze kuşu gibi görünen kara tren, bir zamanlar devletin ta kendisiydi; ve şüphesiz çatık kaşlı kondüktörün huzuruna koyun mayısları bulaşmış bir pabuçla çıkılmazdı.
Bu tuhaf bir bağışıklıktı: bir köylü Afyon’dan ya da Malazgirt’ten kalkıp da İstanbul yahut Ankara’ya gidip dönene kadar, kendisinden bir “gık” sesi duyulmadan kaç kere itilip kakılırdı acaba?
Ve acaba bugün bu işler farklı mı yürüyor?
Türkiye’nin doğusu, ve batısı Türkiye’nin...
Güneşin doğduğu yerde de, battığı yerde de, “eşiklerde oturan” üvey evlatlar...
Amerikan mamulü süttozu ile tanışmışmıydınız?
Ben o dönemleri anlatanlardan dinledim.
Parlak teneke kutunun üzerinde, toka yapan iki el. Ceketlerin kollarından biri Türk, biri Amerikan bayrağı...
Merakla bakarlarmış “Amerikan eli” biraz daha mı büyüktü?
Kutuda, hayır. Ama veren el, vuran el olacak kadar üstündü, sonraları öğrenmişler...
Beyaz unlar, süttozları...
Çocukların Mektepten eve getirdikleri kar gibi un, sanki şekerli gibiydi ve bu undan yapılma çörekler, bizim “kepekli kara buğday”ın hükmünü her damakta iptal ediyordu.
Yine çok sonra anladılar: kepeksiz un, yağ hamallığından başka bir şey değil imiş.
Her şey bir yana, kursaklarına giren un ile süttozunu, hayatlarının her döneminde ar, utanç ve kızgınlıkla hatırlayacaklar...
Nasıl sinir bozucu bir el açma, nasıl berbat bir duygu!
Süttozu bize gelirken, gariban Varto’nun payına da sutyen düşmüştü demek ki.
Zaten bizim “Batı”, doğuya sutyen ve doğum kontrol araçları göndermekte dünyanın en hızlısıdır.
“Hamiyetli şirketler”, nesebi malum dernekler, pek gözyaşartıcı bir çabayla azalmamız konusunda unutulmaz katkılar yaparlar.
Niye bizim devlet yüzünü topluma her döndüğünde ya para verir ya coplar? Bir orta yolu, bir başka düzlemi yok mudur bunun?
Yoktur. Yoktur. Yoktur.
E, olursa Amerika’nın süttozlarını kim yer, bir düşünsenize...

__________________

Tacigül

yüreklerimizin taaa derinlerinde tasidigimiz bu garip hüznün depresmesine vesile oldunuz,bilirsiniz bazen insan nasil hazmedecegini bilmedigi hususlarda hatirlamamayi secerya sonrada birden hatirlatildiginda sanki hayatinda ki bir eksikligin ortaya cikisindan kaynaklanan hüznü yasar iste öyle bir sey oldu.

__________________
es Selam

Söz ola, kese Savaşı
Söz ola,kestire Başı
Söz ola,ağulu Aşı
Yağ ile Bal,ide bir Söz.