Ben Sen miyim, Eyy Gönül

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Ufukta gün ağarsa sen uykuda rüyalarla meşkulken, ben sana kalk derdim, kalkta bir bak güneş ne kadar güzel doğmakta.

Sen; ne doğuşu, derdin. Bu ölümün ta kendisi.

Evet ölüm olabilir bu doğuşun sonu, ama kim kaldı doğupta ölmeden bir ömür boyu.

sen kalmaz elbet bir ömür taş üstünde taş. Ama kalmalı değil mi geride güzel bir hatıram.

Bırak kalmasın böyle gölgesiz bir hatıra. istemem.
İstemiyorum, ama ne olur artık kalk, güneş küskün ölmesin doğuşuna.
Ne olur kalk. kallllllkkkk...
******

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Rüyalarım vardı geleceğe dair, hayallerim yok olmadı hep sair.
yok oluş bana yabancı kalmak bile istemedi, aşk bu yok oluşla tazelendi.
Hüzün güllere bile uğramadan solmak istedi.
Ben kendimi kaybettim.
Ben toprağa aşık oldum. Kavuşmak istemenin bu kadar korkuttuğunu ilk kez hissettim. Ve hislerim ilk kez bana yabancı geldi.
Ve ilk kez mermer üzerine göz yaşlarıı ile resim çizmek aklıma geldi.
Picasso bana hayran kalsa ne yazar, ben kendime düşmanken.
Ölüm bana yakışırken ben kime gülümseyeyim. Rühlar beni çağırırken ben kime dost olayım.....

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Taş duvarlar ardınca uzanan denizler vardı, suları karanlığa eş zannedenler.
Çorak kumların tek yari olan siyah sular.
Aç sokak çocuklarının tek temizlik yerleri, siyah sular!!!
oysa bu siyahlığı senin gözlerinde de görmüştü insanlar, oysa sende bu siyahlığı her güz aynalara bağlıyordun.
Hep bana sorardın; gözlerim parlak mı sence? diye. Ben ise senin bilmediğin denizden bahseder; İşte o denizden daha parlak derdim.
oysa siyah denizden daha parlak bir tek karanlıklar vardı.
İşte senin gözlerin bu karanlıkların anahtarı idi bende.
Rüyasız, sevgisiz bir karanlıkta nasıl yaşanır ise, bende senin gözlerinde öyle yaşamayı sevdim.
*
*
*Heyhat, yaşam sürmek kelimesine yabancı olalı yıllar geçmiş, ben ise gözlerinde kaybolmuşum.

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Artı eskisi kadar nargile tadıda kalmadı üsküdar da. aRtık gök yüzü nargile dumanları ile daha güzel gözükmüyo bu yerde. Artık Teras Cafenin calışanları eskisi gibi "abi nasılsın" demiyorlar nedense. Nedense eskiler bende farklı bir tat bıraktılar, bilmiyorum ama neyse....
Hep eskisi gibi olduğumu hayl ederdim çocukken. Artık büyüdüm diyorum kendi kendime. Artık nefelerim bile sayılı veriliyor bu ruha. Güne eskisi gibi mutlu etmiyor beni. Artık bunaltı denen ru hali arkadaşım olmak için kapıda uyukluyor. Güz yağmurları artık o kadar romantik gelmiyor. Aksine ruhumun bedenimden çıkacağı günü bana müzdeliyor. Artık o da sadece benim camlarımda gezinmeyi seviyor.
Bulutlar İstanbul semalarında gezinmeyi ben burda olduğum sürece sevmeye başladılar. Nedense bütün bulutlar yağmamak için bir birleri ile anlaşmış gibiler. Sokaklarda eskisi gibi arkadaş muhabbetleri yerini kavgalara terk eyledi. Eskisi gibi küçük tartışmalar yerini bıcaklı kavgalara terk eyledi. Bana sorarsanız terk eylemedi resmen korkudan kaçtı.
Ama ben,,, ben farklı olamadım hiç bir zaman. Her yağmurda kalem kağıt her zaman yanımda oldular, bunca deliler arasında bir onlar beni terk eyleme cesaretini kendilerinde bulamadılar. Belkide benden habersiz bir çoğu kaçmıştır. Ama köle pazarı itapçılardan her zaman bir yenisini bulmuşumdur bu kağıtların. Belkide benden kaçanlar arasından yakalanan kağıtları kaç kez ben almışımdır. Ama ben bunu bilmiyormuş gibi davranmayı ve her zaman farklı bir kağıda aşklarımı aktarmayı terçih ettim.
Son kağıdımıdda şimdiden aldım köle pazarından.
kefenimin tek aksesüarı olacak kağıdı aldım. Alırken diğerlerinden değerli olmasına hiçte dikkat etmedi,m açıkcası. Bilmiyorum ama belkide bedenden çok ruhuma değer verdiğim içindir. Bilmiyorum ama toprağına altına giren et parçasından hoşlanmadığım içindir. Evet bunu tam olarak bilmiyorum. ve bilmeden gideceğime adım gibi eminim.
Ve gitmeden kimseyede elveda etmeyeceğim. Kimseyi sevmeyeceğim. Çünkü giderken yanıma arkadaş olarak gelecek kimseyi tanımadım. Geçen bir amca demişti " oğul öldükten sonra kimse seninle toprak altına girmeydcektir"... o vakit işte dedim benimle toprak altına girmeyecek insanlara neden veda edeyim. neden onlar için ben kendimi öldüreyim.
O vakitten beridir derim ki "Kendini düşünmeyen bi insanı ben neden düşüneyim" İşte o vakitten bgeridir namazları cemaatsiz klarım. Belkide kıldığımı sanarım. Belkide hepsi bir rüyaydı bu gördüklerimin, belkide sahiden ben dünya üzerinde hayal kurmaktan bşka bir işe yaramayan ucubeyim. Belkdide güneşe karşı duran bir aptalım. Evet ben belkide sizlerin önündeki tozlar kadar değerim bile olmayan bir yaratığım.
Ama söyleyin ne olur, insan düşünmeden ne değeri olabilir...
ne olur söyleyin bunu....
Yoksa hayat denen rüyadan hiç uyanamayabilirim

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Farzet hiç ayrilmadik
Gözümde tütüyor
Gözümü tütsülüyorsun hala
Hep birlikteyiz sanki
Seninle ben ve DÜNYA
.
Can Yücel

***************************
Farzetmek bazen ne kadar zor anlıyor musun? Farzetmek istemiyorum artık. Artık hayata bizim evin penceresiden bakmaya yoruldum. Artık sokaktaki seyyar satıcılarla muhabbet etmek istiyorum. Artık güneşi istanbul sahillerinden görmek istiyorum. Artık günleri takvim yapraklarıyla değil, doğan günele belirlemek istiyorum.
Umut etmek istemiyorum, artık yaşamak istiyorum en kuytu köşede fakirliği.
Geceleri can sıkıntısı ile uykudan uyanmak istemiyorum. Uykuyu dahi mazide bırakmak istiyorum. Ama olmamasından öyle çok korkuyorum ki, işte bu korku ile sokağa çıkamıyorum. Sakak bana yabancı, güneş bana düşmenken, ben hep karanlık odama mahkum kalırım. Artık yaşamak istemiyorum, bunu biliyor musun? Nedeni ni sorama bana nedenlerle uğraşma yaşım geceli yıllar oldu. Ama ben nedensiz sevdalanmak istiyorum. Sevgilisiz bir sevgi olsun istiyorum. Sadece sevdam ve ben güneşi şafakla karşılamak istiyorum.

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Simdi kimbilir kimin benim oldugu gibi
Sesi, aydinlik teni, sonsuz uzayan gözler

Sevmiyorum dogrudur, yürek bu hala sever
Sevmek kisa sürdüyse unutmak uzun sürer

Bu gece gibi miydi kollarima almistim
Yüregimde bir burgu ah onu yitirmeler

Budur bana verdigi acilarin en sonu
Sondur bu onun için yazacagim dizeler
**********************
Yine bulutlu bir istanbulun altında ezilen rüyalar efendisi rolunde kapımın eşiğine bakmaktayım. Sokakta ne oluyor allah bilir ama ben hep senin derdindeyim. Rüzgar hep bana ters istikamette essede ben yine rüzgara pencerelerimi açık tutmaktayım. Güneş her doğuşunda gözlerimi kamaştırsada ben güneşin izindeyim. Benliğim hep bana ters yolda olduğumu söylesede ben hep senin izindeyim. İşte yine gece oluyor. İşte yine benim için hayat yeni başlıyor. Rüzgardan ve de güneşden eser kalmayan sokalarda yine senin olmadığın sokağa bakıyorum. Kimseler yok sokakta. Bende yoktum aslında . Ama ben senin varlığınla yeşeren bir ağaç misali kurumaya yüz tuttum. Sne vardın ama geceleri yoktun. Ben ise geceleri yaprak açan bir bi çareyim. Bilmiyorum, bilmekte istemiyorum aslında. Hayat denen bir fırtınasız günün hayali ile yastığıma merhaba diyorum. ve sana elveda demeden azraile evimin adresini veriyorum. Ve bilmiyorum ölüyormuyum yoksa yaşam benim için daha yeni mi başlıyo. Ama tek bildiğim bi şey var ben seninle var oluyorum...
Bu yazi1 defa son olarak Mecnun

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Neden ayakkabımın sağ tarafı ayağımı acıtır ve neden gömleğimin hep ütüsü bozulur? Bunların hepsi bana birlik savaş mı açtılar yoksa. Yoksa hepsi beraber özgürlükleri için mi bu kadar sinirliler. Bilmiyorum. Bilmek bile istemiyorum acıkcası. Ama acılar nedense ban zevk vermeye başladı. Tüm acı haberlerde artık gülümsüyorum ve tüm tatlı haberlerde ise ağlamak istiyorum ama geçmiş teki olaylar almıştı tüm göz yaşlarımı. Ve ıona da bir çözüm buldum. Artık hep gülüyor yüzüm ama kalbim ağlıyor kanlarıyla. Onunda göz yaşı bittiğinde zaman benim için tamam olacak. Ve rüyalardan uyanma vaktim gelmiş olacak. Ve ben size elveda demeden gitmiş olacağım.

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Ben evdeydim. Ellerim yine her zamanki gibi titrek, yüzüm bir önceki güne inat güleç. Ama bana yoktuk dedin. Ben evdeydim. Ama ben senleydim.
Güneşin seni uyandırdığında senin yanındaydım. Ama sen yoktun diyorsun. Ben vardım. Ama sen bilmiyorsun. İşte bu yüzden benden kaçıyorsun. Var git ama sakın unutma, Ben de senle geliyorum. Sen yine benim farkıma varmasanda ben senleydim. Sen yine ben yokmuş gibi davransanda rüyalarında bile senleydim. Ama sen bilmiyodun. Söylesene şu halde kim yoktu?

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Canim sıkıdı dun aksam, sokak sokak gezdim;
Sonunda bir yere saptim ki, once bilmezdim.

Bitince bir sira ev, sonra bir de virane,
Dikildi karsima bir han kilikli meyhane:

Basik tavanli, karanlik, sefil bir dukkan;
icinde bir masa, yahut civar tabutluktan

Atilma cok olu gormus acikli bir tenesir!
Yaninda hurdasi cikmis bir eski pusku sedir.
M. A. Ersoy
*************
Bir şehri ayin rüzgarıyla dans eden perdelerimin arasından şehrin güzel ışıklarına kendimi kaptıraraktan, haydi dedim uyumak sana haram bu gün. Bir besmele izniyle kalktığım yatağımdan, bir serin suyla ayıkma hayalleri ile lavoboya girdim. İlk başta aynadaki yyüze bakmak istedim, ama o bana küskün geldi. Sonra bir avuç suyun yüzülde gezinmesini bekledim, serinlikle sinirlerim gerildi. En sonunda kapımın önünde bekleyen köpeğe bir hoşt demek istedim, yüreğim buna el vermedi. ve onuda bir ekmek kırıntısı hayaliyle peşime takıldığını görünce, yine sen sandım bendeki hülyaları karşıma gerince. Ahh ettim biraz içimi çekerek, vahh dedim geçmiş günleri hatırlayarak. Ve en sonunda tamam dedim arkamdaki köpeği kovarak. Aslında köpek değildi kovulan rüyadaki. Ama köpek olmalıydı beni bu halde bırakan sefilbari!!!
Utanıyorum şimdi sokakta karanlık güçlerden. utanıyorum şimdi gözlerimdeki en son resminden. Haya damarımın tıkandığını fark ederek, fırsat kollayan dilimi en sefil küfürlerle süsledim. Ama söylerken nasılsa hiç üzülmedim. Aksine nasıl ferahladığımı fark ettim.
Ve geri geldiğimde evimin kapısına köpeğin artık orda olmadığını anladım. Ve bu olmayış sadece köpekte değil bendeki resimlerinde de mevcut olduğunu anladım. Artık olmayanlar rüyama girmez olmuştu, buna sevindim. Ve artık pençereme yusufcuk kuşlarının ziyaretini farkettim. Artık yaşama geri döndüm elh.

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Umrumda değil nerde olduğu. Neden gittiğini de hiç düşünmedi o giderken. Sadece gidene gel gelene git demeyiz dedim. O da kapıya aşine bir göz gezdirmenin ardından kayboldu. Artık yoktu ve hiç var olmamıştı. Ogitmişti. Geride kaln bir eşyası bile yoktu. Nede rüyalarını görebileceğim bir yüzü. Artık yok olmanın sadece kendi için var olduğunu bilircesine kayboldu.
Ama ben yeniden var oldum. Ve yeniden doğan güneşle birlikte şehrin sokaklarına aşık oldum. İşte ben geri geldim. ELH:

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

yedi düşünceli insan,
içlerinden en gencine baksan
anlarsın amaçları nedir
fakat sorunları tek; nerden başlasak?

başlamak kolay elbet, niyetler safsa
hedef tek, gönüller berraksa
ufukta bir gemi hayali var ise
kalkın ey yoldaşlar, gitmeye cesaretiniz var ise.

var elbet, ömür kısa olduğunca
oluklardan nefret akması, umduğumuzca
akanlar brakın kanlarımız oldun, hakkınca
ama olmasın ne olur göz yaşlarımız hudutsuzca!!!!!
(paşa limanı)

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Sözler sanat olduüğunda bir gün, ben sanatçı olmak istemediğimi açıklayacağım sana. Güller güzel olduğunda bir mevsim, ben diyarları terk edeceğim. Meyveler olgunlaştı zaman bilki, yorumsuz bir dünyadır yüreğin.

25.08.2003 12:48

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Perdeler asılı penceremde, lakin uzaktır elbet benden ilerde. Ne uzanacak birel var bende, ne de ona ses edecek bir nefes.
Perde arkadsından bir sesle irkildi bedenim. Titremeler aldı bu canı. Hemde ölüm döşeğine düşen beden gibi. Azrailmi geldi en sonunda. En sonunda bir sevenim mi geldi bilmiyorum
Ellerim titreyerek açtım perdeleri ve gir dedim hiç yüzüne bakmadan. Arkamı döndüm ve otur dedim. Ve söyle yapsın bu dostum dediğin canı canın ruhu allahın efendim.
İkinci bir ses daha, YORUM nasılsın dedi. İşte o an tüm ev sanki üzerime yıkıldı. Bu kimdi? Ve bilinmez bir cesaretle cevirdim gözlerimi ışığın geldiği tarafa. Ahhh ki ne ahhh!!! yıllarca özlemini kurduğum rüyalarımın eseri.
Gülümseyişi yılları deviren dostum, kardeşim, yoldaşım.
Gir içeri. yada ,,, yada brak girme. görme mazimden kalan çirkefler. Evet evet yakalım bu evi, ki en alçak özlemlerimin yeri. Gidelim senle üsküdar a. Soğğuk denize inat sıcak muhabbetleri savuralım gök yüzüne. Ve herkesle alay edelim onlar bize deli dedikçe.

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Çıktı ise en umulmaz bir sokakta hüzün karşına
Geriye dönüpte ağlamak ne karına
Elbet geleceğim yağmur olup karşına
Ekeceğim dostluk tohumlarını bahtına.

*******

Topraktır Elbet İnsanı Tatmin eden. Fakat Eyy Dost Sende Topraksın ya Bunun İçin Allah a Şükür gere.
---

adımların yorulduğunda bir dağ yamacında, insanın aklına gelir o vakit köy kahveside. Girilir içeriye ve içilir kave şöyle kana kana. Ohh denir ve hoşnut edildikten sonra da kahveci, yorucu dağ yamacına tekrardan tırmanılır.,,,,

işte böyledir eyy dostum sendeki de bendeki de hayat olsa da. İşte böyledir bir yamaç ne kadar da sarp olsada onu aşmak. Ama itiraf damarım yine sınırı aştığımı söylese de, ona inat yine söylüyorum; sen olmasan ben hangi yamaca bakmağa cesaret edebilirdim. Ve handi yamacın ardında bir inişin olduğunu akıl edebilirdim. Elbet bilemezdim geçilemeyen ırmaklara göğsümü germek kadar güzel bir şey olmadığını. Elbet bilemezdim katil çöm kumlarının insana deryalar kadar rahatlatıcı gelmediğini. Elbet bilemezdim insanlardan dost edinilebileceğini. Şimdi şükür zamanıdır onu bilirim elbet. Şükrü sahibine iletme zamanıdır elbet. Ki olmasaydın karşımda en çekilemeyen bir dönemde, bilmem yaşar mıydı bu iyimsen çocuk şimdi de.
Allah bizi ayırmasın dostum. Çünkü senden ayrıldığım gün ölüme merhaba demekten korkarım. Hoş sen bana ölümün de güzel olduğunu söyledin. Ama sen yoksan sözlerin eğlenmez bende. Sen yoksan bu can nefes almayı bile unutur inan. Allah bizleri ayırmasın dostum.

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Aklımda bir dünya hayal var
Ruhumda bir o kadar cile
Sevdamda dünyalara yetecek hasret var
Hele sen bir gel de.

Artık boş ver demeyecek kadar özgürüm
Ruhumu sökemeyeceğimin farkında
Gelip gecen kervanlar kadar hürüm
Baş ucuma tüneyen bülbüller kadar güzel.

AMA BEN YİNEDE SEN DEĞİLİM!!!

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Gözlerinin ağırlaştığını hissetmelisin. Gönlünün boşluklarının farkına varmalı. Yüzünün solduğunu görmelisin, adının artık anılmadığını. Ki ne sabah olmalı insan, ne de sabah gözükmeli. Adımların ağırlaştığı bir dönem. Eskiye şöyle bir yolculuk yapmalısın. İsimsiz kahramanlar şöyle bir gözünün önüden seni selamlayarak gitmeliler. Ama durmaksızın geçmeliler ki, mazi denmeli bu geçişe. Adımların dedim ya dostum. Onlar bile bir vakit sena isyan etmeli. Ki fark dediğimiz olayın bir teçellisi yaşanmalı elbet.

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Böğrümde bir yerlerde bir talan var. Ha şu sol yanımda. Bir istila kuvveti kuşatmış kalemi.Teslim ol çağrıları kulaklarımı çınlatıyor. Ve yoldaşlarım bir garip korku içşerisinde hadi kalk, söyle ne yapalım diye inliyor. Ben sabah olsun diyorum. Güneşi bir görelim diyorum. Dostlarım zaten sabah oldu gün öylene vardı diyorlar. Keşke demeselerde öylece sabahı bekleseydim. Güneşi hayallerimle süsleseydim. Bir unulmaz korku ile hep böyle titreseydim. Korkuyorum galiba. Galiba kalem yok olma tehlikesiyle. Ellerim titriyor görüyor musunuz? Gözlerim karanlıklara bakıyor. Yüzüm bir tülbent kadar ak ve narin. Gitmek mi? nereye? Bana yer yüzü bir kala kadar dar iken nereye gidebilirim? Kalmak mı? Nasıl? Kimin hatrı için kalmak? Susadığımın bile farkına varmayarak, karanlıkları seyrediyorum. Bir sesti elbet beni karanlıklardan sıyıran. Bir gözükmeyenin hatırlamasıydı bu umutsuz kıralı uyandıran. KALK VE SAVAŞ. Kİ SAVAŞ SENİN KURTULUŞUN OLACAK. Bu sözle yerimden fırmak farz kılındı bize. Bu sözle yerimizi kanımızla sulamak yakışırdı elbette. Güneş doğdu dedi biri. Bir gözükmeyenlerin elçisi. Etrafımdakiler elleri alınlarında düşünmeye çalışırken aniden. Kıral toparlanın, artın güneş doğdu. Karanlık bizden korksun denildi.
Bir umutsuz zafer bayrağı havalandı kale surlarında. Zafer sarhoşu olmuş ordunun arasında kıral geldi ve konuştu zafer erlerine
EY BU KALENİN DEĞİŞMEYTEN VE DEĞİŞMEYECEK SAHİPLERİ. GÜNEŞ BİZLER İÇİN DOĞDU İSE EĞER BU GÜN. ARTIK GÜNEŞE BİR HEDİYEDİR BİDEN AKACAK HER BİR DAMLA KANIMIZ.
Ve meydanda toparlandı bir kaç cesur güneş ruhlu insan. Biz gidelim dediler. Ki kanımızdır güneşe örnek olan. Kıral gülümsedi ilk önce sonra konuştu görülmeyen erlerle. Siz olduğunuz sürecee güneş bu diyarlara dost kalacaksa eğer. Sİz hep olmalısınız. Ve biz sizin varlığınızda huzur bulacağız. Ve bir ulu çağrı ile oklar havalandı. Bu havalanı,şla surların kapıları aralandı. Karanlıktı elbet karşılarındaki. Ama aydınlıkdı kendi saflarındaki. Satranç oynama vakti geldi dedi genç bir asker. Öyle ise ilk piyon ben olmalıyım dedi ve girdi karanlıktaki kıralın kalbine göz koyarak. İşte muhteşem bir kııl yağmur. Bir o kadar muhteşem bir acı korkuydu duyulmayan sesler.........................

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Ellerim titriyor, Ahhh bir sizi cigerimi delercesine sizliyor. Gözlerimden medet beklemiyorum artik. Kulaklarim sagir yannizliga. Bulutlar,, ahhh bulutlar vardi degil mi gök yüzünde bir yerlerde. Artik yoklar demeyin ne olur. Gözlerim görmesede ordalar deyin. Ve bu kör karanliklar prensini bir nebze sevindirin...

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Puslu bir ayna karşısında, sönük bir yüz... Dikenli bir tarla ortasında yaralı bir ayak... çorak bir çölün bağrında Leyla aşkıyla kurumuş bir beden...
Yalancıların hayat baharı dedikleri bir zamanda buldum seni... Gaiblerin var oldukları yerde kaybetmek, acının dinmediğini hissetmek, seni ararken aradığımın sen olmadığını farketmek... Sonra sus pus olmak, ağlamak belkide bir ömür. Belkide ağlamayı bile senden daha çok sevmek... Karanlığın arkasında kaybolan güneşi sen diye geri dönüp kaçmak... Adım adım ardımdan gelen Azrailin ayak seslerini mozartın seranatı kadar hoş olduğunu düşünerek, ayak bağlarımın çözüldüğünü hissetmeden hayallere dalmak...
Ve bu hayalleri hurilerin o inanılmaz güzellikleri ile süslemek ki o süslerin bile yalan olduğunu bilmeyerek... yalan nedir bilmemek belkide en güzel şey şu hayatta...........

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

,,,,,,İnsan bu su misali kıvrım kıvrım akar ya,,,,,,

Üstadı tekrar andıktan sonra, bu mısralar bana bazı olayları acıkcası bazı insanları hatırlattı,,,
**************************
*
Titreyen mum alevinde kaybolan karanlık, acımasız rüzgarın bağrına sığınmaktan başka bir çaresi kalmamıştı. Çünkü rüzgarda karanlıklarn bir habercisi yani elcisi idi.
Kas katı donmuş buzlar üzerinde yürümeye çalışan moğal insanları gibi karanlık insanlar arasında yaşamaya çalışmak gerçek bir çesaret gerektirirdi. Bazıları da cesarete abtallık desede, karanlıkta kaybolanan kahramalar elbet bilirlerdi bunu ve elbet kimsenin hele bilmeyenin nasiyatına ihtiyaçları yoktu.
Ama bazen hüzünlenmek isteyen bir pervaz gibiydiler. ve bazende fırtınalara meydan okuyan gemiler gibiydiler. Yani senin benim gibi onlarda yiyor ve içiyorlardı. Onlarda sevdalanır ve onlarda sabahlara kadar uykusuz kalırlardı. Ama onların bir tek farkları vardı bizden. İnanmak. Evet inanmak belkide bize yabancı değildi ama inanç onlar olmasa olmayan bir kavramdı. Onlar yaratıldı yanlarıında azme sarılı inançlarınıda bize hediye getirdiler.,
Ama bu hediyeyi beyenmeyenler yada göremeyenler var elbet. Olmuştur da.
Hadiye beyenmek yada beyenmemek kimin haddine ki almadılar.? Bunu kimseler bilmiyor. Ve bilenler de söylemeden aramızdan ayrılıyorlar. İşte bu yüzden bilmekten korkuyorum.

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Kouş ne olur ünzile, bir kaç söz söyle... Söyle ki anlayalım görmediğimiz ve yaşamadığımız olayları.
Gün geçmez isminde unutulur belkide. Ama yaşadıkların bir efsane olur bu yüreklerde. Adın mazlum diye anılır elbet. Belkide o derler, o bu işleri biliyordu ama konuşmadı. Neden diye soranlara.; Çünkü o yaşayan bir ölü idi... Ama ben ünzile, ama ben, ben onlar gibi korktu demicem sana. Ben onların senden kaçtıkları gibi kaçmıcam inan. Ama ne olur onlarla bir yargılama beni. Onlarla bir aynı kefeye sığdırma bu yüreği. Ki sığmaz sende bilirsin. Dağlara taşlara sığmayan bu yürek nasıl sığar küçük bir efeyei, sen söyle ünzile, ne olur söyle?
Biliyorum dillerin lal, elbet bundan olmuşsundur bi-hal. Ama anlatsaydın oysa, Oysa paylaşsa idin bir şeyciğin kalmaz idi. Ki bu yürek kaç karanlıkları aydınlığa boğdu da sen inanmadın. Ne olur Ünzile aç gözlerini. Geride braktığın dêli sana gelmez mi sandın. Senin beyazlarını kıskanıpta aynından almaz mı sandın. işte yanındayım ünzile. işte senle beraber mahşerde avunma hayalindeyim. Artık susma ne olur. Allah de, Gafurdur de, Rahimdir de. Ki kalmadı başka beklentimiz. Senind, ,,, benimde,,,, ardımızdan alay edenlerinde....

@Mecnun · Üyelik tarihi: 14.11.2003

Adım adım, katar katar geldiğinde kervanuı ALİ. Kanatlı kuşların çığlık sesleri ile adımların karanlığında bir yerlerde bulurum sizleri. Kalp kırık, gözleriniz ağıtlara gebe kalmış olsada, güneşin doğduğu yere gideriz, Bir elimizde ruhumuz diğerinde umutlarımız.
Ağıt yakılmaz bu günden gayri. Sular hendeklerinde durmaz taşar gayrı.
Akıl yorumdan uzak, fikir olmayanlara yabancı.
Elbet zamanı gelecektir dostum. Elbet kurbanlar giyotine sürülecektir. İpler yine katil olacak. Ve yüzlerde yine bir yüzyılın hüznü dolacak.